De autonomie van eenzaamheid.

Las een interview met Connie Palmen.
Een bijzondere schrijfster en vrouw kan ik wel zeggen.
Ik las ooit haar eerste boek “de Wetten”.
Een bestseller en alom bejubeld.
Naja, ik vond het maar matig maar dat ligt aan mij.
Later las ik I.M..
Door dit boek begreep ik plots liefde.
Liefde in haar pure vorm.
Wat liefde betekend,
intellectueel, echter,
echter verpakt in de banaliteiten van het leven.
In een roes van drank.
Is dat niet ontkenning?
Een ontkenning van je eenzaamheid?
Drank, die verdomde eenzaamheid daarmee niet weg.
Om bij de woorden van Connie Palmen te blijven:
“Maar nu heb ik iets bereikt, een andere staat van autonomie,
een die me héél sterk maakt”…….
Palmen had de drank en ik?
De dood…….