De moed van voelen.

Het hoogste doel in het leven is voelen – voelen dat we gestaan – ook al lijden we pijn’.

Lord Byron

Ik las deze zin in een boek van Michael Pollan over zijn reis door het bewustzijn.
Wat Byron zegt voel ik zelf zó intens omdat ik dat ervaren heb in mijn reis door het bewustzijn.
Hoe diep dat gaat, gaat voorbij aan ieders verbeelding of denken.
Wie is bereid of kan überhaupt zo’n reis aangaan?
Ik heb geprobeerd om je mee te nemen op die reis.
Je kon het niet.
Begrijpelijk want zo’n reis kan niet vrijblijvend zijn.
Niet vrijblijvend omdat dat een totale overgave verlangt van je verleden,
je toekomst.
Het is tijdloos omdat je het fysieke los moet laten in het universum van de liefde.
Wat is dat?
Ik weet het niet.
Ik weet het niet omdat ook ik vast zit in de opgelegde ethiek van hen die níét voelen.
Uiteindelijk gaan we ten onder aan die ethiek.
Het is zoveel makkelijker,
makkelijker om niet te voelen.
Voelen als een abstract geheel uit je verleden.
Een verleden die je niet waar wilt hebben.
Los gelaten uit angst te verliezen.
Daarom voor te voelen is moed nodig.
Veel moed…….