Hoe lang ga je door en hoe ver?

Ik keek zondag naar de Olympische afdaling.
De 41 jarige Amerikaanse Lindsey Vonn deed mee ondanks haar
onlangs gescheurde kruisband én schade aan haar meniscus.
Het werd alom als een groot wonder beschouwd.
Ze ging hard onderuit en werd per helikopter afgevoerd.
Ik werd er in ene emotioneel van.
Natuurlijk voor de Amerikaanse maar werd ook zo bewust.
Hoe lang ga je door en hoe ver ga je met je sport?
Wat is dan toch die drive dat je je lichaam zo ver drijft.
En natuurlijk kan ik me niet vergelijken met die topsporters.
Ik train niet 7 dagen in de week en pas m’n dagritme en leven niet aan.
Ga ook niet zeggen van dat ik heel wat meer gebroken en gescheurd heb.
Praat niet, buiten Marlies, over die constante verrekte pijn in mijn lijf van
de schermtraining.
Nee en het gaat niet over.
Nee,
toch ga ik door.
Ja, waarom?
Heb ik nog iets te bewijzen?
Stoppen is moeilijker dan door gaan.
Totdat ik met de helikopter word afgevoerd?
Och, ik misschien overdrijf denk ik hier een beetje.
Maar de pijn zit er, ja, maar ook het plezier aan de sport.
Gaat Lindsey Vonn daarom door?
Ga ik daarom door?
Hoe lang, hoe ver……?