Denken, beminnen en schrijven

Sartre en Simone de Beauvoir.
Wat spreek mij zo in hen aan?
Wil ik even de intellectueel uithangen?
Beide groot schrijver, vechters voor het existentialisme.
Dat laatste spreek me denk ik ook het meeste aan.
Weinige zal dat iets zeggen.
Mij ook niet maar goed, Google.
Het is ouderwets.
Nu heet dat liberalisme.
Eigenlijk was Sartre aanvankelijk daarin tegen een Marxist.
Maar daar gaat het denk ik niet om.
Het is die pure vrijheid.
Ze gaven hier uiting aan in hun relatie.
Maar werden zei daar gelukkig van?
Ik denk uiteindelijk niet.
Zij hadden echter geen keus.
De bron van hun schrijven was juist die vrijheid.
Zonder deze absolute vrijheid was er geen inspiratie.
Al zullen ze het ontkend hebben; hun on-vrijheid was dat ze elkaar nodig hadden om te kunnen schrijven.
Toch snakten beide ergens naar die bevestiging door contract of ring.
Maar dat niet alleen.
Ze zochten in hun leven steeds naar de juiste balans tussen het intellectuele en, hoe banaal ook, het seksuele.
Een welhaast onmogelijke opgave.
Een verbeten zoektocht.
Met steeds als hoogste doel: het schrijven.
Eigenlijk denk ik dat het uiteindelijk gaat om de liefde.
De liefde tussen twee mensen.
Om zo tot een ultieme eenheid te komen in:
Denken, beminnen en schrijven.