Rode koontjes

Ik keek laatst naar een Duitse documentaire over tekenfilms.
Ik hoorde een woord zoals alleen Duitsers een woord kunnen verzinnen.
“Zeigentrickfilmannimatorin”.
Zoiets verzin je toch niet??!!
Ik weet niet eens of ik het goed geschreven heb.
Deed me denken aan vroeger bij Duitse les “de koning van de lange woorden”:
Heinrich Böll en zijn “Fliegerangriffbuterbrote”.
Was het eigenlijk wel van Böll?
Ik weet het niet meer.
Ik weet alleen dat ik toen verliefd was.
Gewoon op een meisje bij mij uit de klas.
Ze had mooi lang blond haar met blauwe ogen en rode wangetjes.
Haar durven spreken?
Verlegen met slechts gemompel “ik vind je heel aardig”.
Eigenlijk durfden we beide niet zo goed.
Wat ik wel durfde was haar te schrijven.
Kleine lieve woordjes op mooi briefpapier van mijn moeder.
Geen lange hoog dravende woorden.
Ze las ze met rode koontjes.
Voor haar was het literatuur.
Voor mij, mijn liefde voor haar.
Nooit eerder gerealiseerd,
de kracht van het geschreven woord.
En nu met mijn hersenspinsels?
Krijgt u nu ook rode koontjes?…