Levenslied

Ik zette hem op, die oude langspeelplaat van mijn moeder.
Zo achteloos.
Eigenlijk met veel gedoe; want hoe zet je ook al weer zo’n oude LP op?
Ze had gevraagd: “Heb jij nog een pick-up?”.
Mmmh, ik neem hem wel voor je op.
Een oude “grijs gedraaide” LP van Amalia Rodrigues.
Het klonk ouderwets krakend en krassend.
Ze zong oude Portugese Fado.
“La vai Lisboa”.
Ja, plots welden tranen bij me op.
Ik begreep het niet.
Of toch wel?
Ik verstond de woorden niet,
ik voelde ze.
Fado, het levenslied.
Misschien wel de mijne.
Ik was misschien een jaar of 5, 6.
Die pick-up op die oude noten houten kast, groen
rib fluwelen bank, bloemetjes vloerbedekking.
Mijn moeder meezingend.
In een flits zag ik toen naar nu.
Amalia door mijn tranen zingend.
Leven.
Ze maakte me voor een moment gelukkig…