Grens tussen waarheid en waanzin

Ik las deze zin en het zette me aan het denken.
Moeten wij niet allen deze grens overschrijden?
Drijft je het zoeken naar waarheid al niet tot waanzin?
Wat of wie bepaalt uiteindelijk wat waarheid is?
Eigenlijk ben jezelf de enige die bepaalt wat waarheid is.
Uiterst subjectief.
Als een hele grote groep mensen vindt dat iets waar is,
hoeft dat ook helemaal niet jouw waarheid te zijn.
Als die “waarheid” ook nog bevestigd wordt of zelfs beweert
door hooggeplaatste personen heb je helemaal een probleem.
Daar sta je dan in je eentje.
Het is denk ook ik die enorme angst die bestaat om ‘de waarheid’.
Het confronteert.
Als een grote groep mensen de dezelfde waarheid aanhangen
is het te dragen en kan men zich daar achter verschuilen want
iedereen vindt het.
Je draagt als individu zelf ook geen verantwoordelijkheid meer
over ‘die waarheid’.
Men kan zich dingen veroorloven te doen in het kader van
de door iedereen ‘aanvaarde waarheid’.
Voor mijn hersenletsel was ‘mijn waarheid’ overzichtelijk.
Nu niet meer en blijf ik zoeken naar ‘de waarheid’.
‘Mijn waarheid’ is zoals altijd anders als van de mensen om me heen.
Leidt soms tot schaamte enkel omdat ‘de meeste’ het anders vinden.
Drijft me tot waanzin want de enige aan wie ik verantwoording
verschuldigd ben, ben ik zelf.
‘Mijn waarheid’ daar heb ik voor gevochten.
Leven…

Geïnspireerd door “Het Lelietheater” van Lulu Wang.