Net zo goed

We konden net zo goed vrienden zijn.
En misschien een beetje meer.
Het verleden drukt.
Gedane zaken.
Uit gratie van de liefde.
Verworden tot boosheid, onbegrip.
Misschien wel tot haat.
In de vergetelheid.
Toch niet de vele momenten.
Het gemak waarmee,
waarmee de grenzen van het toelaatbare overschreden werden.
En wat is toelaatbaar?
Wat niet?
Wij stelden zelf die grenzen.
Het grenzeloze steeds meer begrensd.
Door waarden van anderen.
Niet de jouwe of de mijne.
Even de wereld niet groter als onze gedachten.
Toch immens want zonder grenzen.
Lieten ons meevoeren op de golven van het moment.
Plots de grens omdat je niet meer kunt, wilt.
Pijn, verdriet.
Plots de grens omdat ik niet meer kan, wil.
Pijn, verdriet.
Ons beider trots.
Het geluk ligt om de hoek.
Toch we konden net zo goed…