Terloops.

Een terloopse ontmoeting.
Maar wat is terloops?
Eigenlijk een beetje dubbelzinnig.
Ter-loops,
zit in dat loopse een gevoel van hunkering?
Wel een heel dierlijke hunkering.
En dat terre dan?
Het onzekere?
Steeds weer dat heftige verlangen naar.
En dan de bewaarwording van dat verlangen.
Echter maar terloops.
Een moment door ’n ontmoeting.
Net alsof heel even heden en verleden samenkomt.
2 Mensen die steeds hun gevoelens ontkennen.
Zo wordt dat terloopse als een “Tsunamie” van onderdrukte
gevoelens.
Ik begrijp dat eigenlijk niet.
Maar kan en mag ik dit woord wel uit elkaar halen?
Net zo min denk ik als die twee mensen.
De conventies die heersen over taal.
Ook bij mensen maar meerdere zaken bepalen hier mede.
En zeker geen grammaticale of rationele.
Toch leuk dat terloopse…