Gek?

Manuel Rosenthal, 104 jaar.
Ravel’s 3e en laatste leerling.
Dirigent van ’s werelds grootste orkesten.
Wat hem zo intrigeerde in me?
Zijn heldere geest.
Ongelooflijk hoe vitaal en feilloos hij kennis reproduceerde.
Muziek is zijn ding.
Is hij een bewijs van mijn hersentheorie?
Overstijgen hier de emoties het intellectuele?
Is het ene het gevolg van het andere?
Kan ik de link leggen; hoe intelligenter hoe
emotioneler?
Of vice versa.
Maar dan steeds weer blijkt dat emoties uiterst subjectief zijn.
Want wat voor de een uiterst emotioneel is, is voor de ander verre van.
Rosenthal liet in ieder geval zien dat hoe intellectueel ook,
geen enkele garantie voor succes is zonder emoties.
Een technisch perfect gecomponeerd muziekstuk zal nooit de mensen
bereiken zonder emotie.
Mozart kan me daardoor hier ook zo raken.
Compleet gek daarom perfect.
Daarom als mens denk ik nooit echt begrepen.
Hoe vind ik de balans tussen m’n gekte en emoties?
Kan ik Uitstijgen boven mijn intellectuele vermogens van mijn zijn?
Deze vragen,
ben ik nu gek?