Oude telefooncel

Ja hij stond er nog,
die oude telefooncel.
Hij is eigenlijk niet meer nodig want GSM.
Hij stond daar alleen en riep herinneringen bij me op.
In militaire dienst in m’n groene kloffie naarstig op zoek naar ’n kwartje.
Ik wilde haar bellen om te vertellen,
vertellen dat ik haar miste en van haar hield.
Maar geen kwartje.
Alleen nog ’n duppie.
Naja nog een weekje.
Het had wel iets mijn gevoelens aan haar te vertellen door zo’n oude hoorn in een vochtige naar sigaretten stinkende telefooncel.
Nu met de GSM snel effe ’n SMS’je.
Dagelijks, terloops, maar de woorden hebben zo hun glans verloren.
Echter niet voor mij.
Als ik zeg ik houd van je voel ik nog de vertwijfeling in me als toen ik geen kwartje had.
Als ik zeg ik mis je voel ik weer die dramatische eenzaamheid in die oude muffige telefooncel.
Nu zeg je tegen me waarom pak je je GSM nooit op?
Denk ik; ach ik had geen kwartje…