Leven lang

Het zou over moeten zijn.
Maar het is een stukje van mij.
Nu 14 jaar ik weet bijna niet meer anders.
Niet meer hoe het was zonder.
Nu meldt het zich te pas en te onpas.
Zou ik eigenlijk nog zonder kunnen?
Zou ik dan nog wel ik zijn?
Of ben ik nu eigenlijk niet ik?
Wie is die man?
Wie is hij?
Is hij zoals hij zijn beeld van zichzelf geschapen heeft?
Of is zijn beeld geschapen door wat anderen vinden dat hij moet zijn?
Is je zijn maakbaar?
Of is je zijn geworden door ervaringen?
En ben je daardoor jij.
Toch de “Blauwdruk” waren mijn ouders.
Mijn jeugd tot volwassenheid.
Ik mocht alles opnieuw doorlopen.
Mijn tweede zijn,
Of is het toch mijn eerste maar doe ik alles gewoon opnieuw.
14 jaar in herhaling.
Zou ik dan ook weer opnieuw een ongeluk krijgen?
Niet op m’n 27e maar op m’n 54e?
Het moet over zijn.
Hersenletsel een leven lang…