Woorden

Ik las over een brievenspel tussen twee geliefden.
Ik voelde me een als voyeur van een liefdesrelatie.
Hij kunstschilder in Frankrijk.
Fictie.
Zij studente in Denemarken.
Werkelijkheid.
Spraken niet beider taal.
Edoch de liefde overwint elke barrière.
Hij schreef, wachtte, wachtte,
las, las, herlas, schreef.
Zij schreef, wachtte, wachtte,
las, las, herlas, schreef.
Beide fantaseerden.
Fantaseerden zichzelf in een wereld die niet was maar ook nooit zou kunnen zijn.
Een wereld bestaande uit “Slechts” woorden.
De kracht van het geschrevene.
Wie kan het verdragen?
Wie is bereid de last te dragen van woorden?
De kunstschilder, slechts postbeambte, kon het niet.
Hij koos uiteindelijk voor de dood.
Zij,
Ja.
Maar woorden bleven voor haar slechts woorden.
Het verlangen slechts verlangen.
Het liet me huilen.
Kan ik de woorden dragen die ik de wereld in stuur?
Woorden,
in mijn kop van mij.
Geschreven,
van eenieder die ze leest.
Stap ik uit het leven, mijn woorden zullen eeuwig voortbestaan.
Geachte lezer/lezeres koester alstublieft mijn woorden.
Ze zijn mijn verlangen,
mijn fictie,
mijn werkelijkheid,
mijn liefde,
mijn leven,
mijn ik…….

.