[Vorige ingave: "spinsels."] [Volgende ingave: "Man komt bij een dame."]

26/02/2007: "Kunst met een grote K, literatuur en eeuwig leven."

Literatuur.

De vraag: wat is literatuur. Er is heel veel gezegd door mensen die er
iets van af denken te weten. Het is ook zoiets als een
“eeuwige discussie” geworden. Zo zouden de boeken van Godfried Bomans
géén literatuur zijn. Evenals wat bijvoorbeeld Toon Kortooms geschreven heeft.
Nou voor mij was dat literatuur. Het heeft mij namelijk aan het denken gezet.
Het heeft mijn jeugd op een bepaalde manier gekleurd.
En dan het werk van Ronald Giphart, zelfde leeftijd als ik, zelfs aan zijn boeken
wordt getwijfeld of het wel of geen literatuur zou zijn. Toch een veel gelezen en
moderne schrijver van nu! Ook hij verzandt steeds weer in deze ”domme” discussie.
Ik denk, althans voor mij, dat dat is wat literatuur juist moet doen: aanzetten tot denken,
leiden tot discussie.
De lezer op “nieuwe of andere” gedachten brengen. Anders heeft het toch geen enkel waarde?
En dan wat ik schrijf, is dat literatuur?
Natuurlijk heb ik de pretentie helemaal niet om literatuur te schrijven. Maar toch na een heftige
een discussie met een vriendin van me over wat wel of geen literatuur is moest ik toch wel
even denken aan mijn “spinsels” want steeds weer zoek ik de grens op om met zo weinig
mogelijk woorden zo veel mogelijk te zeggen. En dát wat ik zeg moet ook nog op velerlei
wijze te interpreteren zijn omdat ik wil dat de lezer uiteindelijk zelf bepaalt wat hij leest
in mijn spinsel en dat ik toch zeg wat ik wil zeggen. Ik voor mij, even onbescheiden, is dat kunst
met een grote K.
En is dit nou wel of geen literatuur?
Volgens wiens criteria?
En breng ik u op andere gedachten of zet ik u überhaupt aan het denken met mijn spinsels?
Dat hoop ik althans.
Maar wat maakt het eigenlijk uit?
Om ze te schrijven zet mìj in ieder geval aan het denken.
“Ik denk dus ik besta” om maar eens een beroemde Franse filosoof René Descartes te
citeren. Voor mij hebben deze woorden des te meer waarde omdat ik mij steeds weer
bewust ben dat ik überhaupt nog leef!
Maar goed hier mijn spinsel voor vandaag.
(Speciaal voor Marjon en haar “kader” voor literatuur).

Eeuwig leven.

Tot nu toe was er ik.
Gisteren was ik.
Evenals een dag van te voren of een jaar of jaren daarvoor.
Toch er was een moment.
Toen was ik niet.
Ik vond mijn ontstaan ergens in een verleden.
De blauwdruk van mijn bestaan bepaalt door mijn voorvaderen.
Mijn vader en moeder.
Hun vader en moeder.
En weer hun vader en moeder etc..
Vele geliefden eerder.
Vele liefdesaffaires eerder.
Tot het oneindige ver terug.
Steeds weer een zaadje, een eitje.
Was het altijd met wederzijds instemmen?
En hoe vaak toeval?
Of is het altijd toeval?
Maar denkt u eens na over wie die mensen allemaal geweest kunnen zijn.
Gewone burgers, boeren, arme lui of helden, verraders, ridders, rijke lui, koppensnellers of, of…
Er zijn geloofsovertuigingen die beweren dat een kind kiest voor leven.
Kiest voor zijn of haar ouders.
Maakte ik de keuze voor hen die de blauwdruk van mijn bestaan werden?
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik een keuze gemaakt heb om wéér te leven.
En eens maak ik de keuze om te sterven
Hoezo ik maak een keuze voor te leven of te sterven?
Is daarvoor een bewijs dat ik dat inderdaad bepalen kan?
U zult het nooit weten want als u sterft weet u niet of ik al gestorven ben.
Maar wie wil er eeuwig leven?
Er komt een moment dat de mensen die je verleden vormen er niet meer zijn.
En kun je eeuwig leven als je geen verleden meer hebt?
Ik troost me met de gedachte dat ik steeds weer nieuwe mensen leer kennen.
Dus dat ik steeds weer opnieuw een verleden krijg.
Zou ik alle indrukken van langer als een gemiddeld mensenleven kunnen verwerken?
Of zouden mijn herinneringen steeds vervagen en verdwijnen?
Zou ik kunnen zien wat er van “mijn blauwdruk” in de verdere generaties na mij overgebleven is?
Zou het me spijten?
Zou het me trots maken?
Of moet ik dat allemaal niet willen weten en gewoon doorgaan met mijn eeuwig leven?
Of, of voor een moment kiezen en zeggen: ik wil niet meer?
Laat het mijn eigen keuze zijn.
Ik moet zeggen: het zál mijn eigen keuze zijn…