Maandag, 12 mei

Spinnetje.


Vandaag zag ik ze, iets kleiner als een speldenknop.
Voor zover ik het kon zien, had ze zes pootjes,
’n koppie en een lijfje.
Maar vooral; het leeft!
Ze heeft hersentjes want iets moet haar aansturen.
Ook zoiets als een cortex of frontale hoofdkwab?
Geen idee.
Ze heeft een instinct, maar weten wij veel?
Zou ze weten waar ze naar toe gaat of waar ze vandaan komt?
Ik denk net zo min als ik.
Zou ze een bewustzijn hebben?
Ik in ieder geval wel.
Haar voedsel, kleiner als zij.
Nodig voor haar bestaan.
Mijn voedsel, soms groter als ik.
Niet als substantie maar als kennis.
Die honger,
nodig voor mijn bestaan?
Ja want ik wil nog zoveel doen.
Zou het spinnetje een doel hebben buiten het vinden van voedsel?
Ik weet het niet.
Niemand eigenlijk.
Wel lekker; webje bouwen, beetje rondhangen totdat iets zo
dom is om op je web te komen zitten.
Dat dan op je dooie gemak oppeuzelen.
Dag in dag uit totdat zo’n onverlaat je web kapot maakt.
Och gewoon een nieuwe maken, je had toch niets te doen.
Maar vooral je hoeft niets van jezelf.
Zullen we ruilen spinnetje?

roger op 12.05.08 @ 12:02 CST [link]


Maandag, 05 mei

Droom of herinnering.



Een droom of een herinnering.
Een droom is nooit geweest, slechts een fantasie
wat je zou willen.
Maar het kan ook geweest zijn.
Het heeft zich dan afgespeeld in je hoofd.
Nu is de droom tevens een herinnering geworden.
Soms is de herinnering als een droom.
Het kan gewoon niet waar geweest zijn.
Je wilt graag terug naar dat moment als een droom.
Je droomt dus van je droom.
Dat betekend dat je je wenst naar dat moment dat als
een droom was.
Ik wens te dromen van de momenten die ooit waren.
Liever nog beleef ik die momenten weer.
Me goed realiserend dat dat slechts een moment was.
Waarom kan dat niet eeuwig duren?
Me voortdurend in staat van een droom waren.
Zou het dan nog een droom zijn?
Ik denk het niet, het zou te vanzelfsprekend zijn.
Dus geen droom.
Automatisch ga ik dan weer dromen van ’n moment dat wat
zou kunnen of waar ik naar verlang.
Steeds dat verlangen naar nog beter.
Idioot eigenlijk.
Och ik houd de gelukzaligheid van de herinnering die
als een droom was.
Ik blijf ook dromen over “mijn Utopia”,
mijn ‘drive’ om steeds door te gaan...


roger op 05.05.08 @ 09:04 CST [link]


Maandag, 28 april

Kwaak, blub, blub...


Ze zwom zo achteloos.
Ja want dat doe je als vis.
Als vis weet je ook niet waar je naar toe gaat en
waar je vandaan komt weet je evenmin.
Dat hoeft ook niet want je bent vis.
Hoe kun je je anders “als een vis in het water voelen”
als je steeds die zorgen hebt?
Ze ontmoette op een dag een kikker.
Ook hij zwemt “ergens” naar toe.
Hij heeft poten,
zij vinnen.
Zij zou ook wel eens over het land willen huppelen.
Net als hij.
En hij zou wel eens willen vrijen met een vis.
Net als zij.
Willen en vis en een kikker eigenlijk wel iets?
Het is toch denk ik gewoon hun instinkt?
Dus willen?
Alleen mensen denken dat dingen en dieren denken als mensen.
Het geeft hen iets menselijks.
Het kan ons mensen belasten met een schuldgevoel naar hen toe.
Maar ook vertederen.
Al is bij dat laatste moeilijk iets voor te stellen met een
kikker en een vis.
Toch zou ik graag eens die kikker willen zijn en haar die vis
willen ontmoeten.
Even niet weten wat we zijn en waar we naar toe gaan.
Gewoon lekker samen in die vijver zwemmen.
Kwaak, blub blub...

roger op 28.04.08 @ 09:35 CST [link]


Maandag, 21 april

Grens tussen waarheid en waanzin.


Ik las deze zin en het zette me aan het denken.
Moeten wij niet allen deze grens overschrijden?
Drijft je het zoeken naar waarheid al niet tot waanzin?
Wat of wie bepaalt uiteindelijk wat waarheid is?
Eigenlijk ben jezelf de enige die bepaalt wat waarheid is.
Uiterst subjectief.
Als een hele grote groep mensen vindt dat iets waar is,
hoeft dat ook helemaal niet jouw waarheid te zijn.
Als die “waarheid” ook nog bevestigd wordt of zelfs beweert
door hooggeplaatste personen heb je helemaal een probleem.
Daar sta je dan in je eentje.
Het is denk ook ik die enorme angst die bestaat om ‘de waarheid’.
Het confronteert.
Als een grote groep mensen de dezelfde waarheid aanhangen
is het te dragen en kan men zich daar achter verschuilen want
iedereen vindt het.
Je draagt als individu zelf ook geen verantwoordelijkheid meer
over ‘die waarheid’.
Men kan zich dingen veroorloven te doen in het kader van
de door iedereen 'aanvaarde waarheid’.
Voor mijn hersenletsel was ‘mijn waarheid’ overzichtelijk.
Nu niet meer en blijf ik zoeken naar ‘de waarheid’.
‘Mijn waarheid’ is zoals altijd anders als van de mensen om me heen.
Leidt soms tot schaamte enkel omdat ‘de meeste’ het anders vinden.
Drijft me tot waanzin want de enige aan wie ik verantwoording
verschuldigd ben, ben ik zelf.
‘Mijn waarheid’ daar heb ik voor gevochten.
Leven...

(Geïnspireerd door “Het Lelietheater” van Lulu Wang).

roger op 21.04.08 @ 09:46 CST [link]


Maandag, 14 april

Eer.



De handdoek, ik gooi hem in de ring.
Ik zie hem liggen.
Getuige van mijn falen.
Maar zoals hij daar zo ligt,
zou ik hem willen koesteren.
Mijn publiek draagt het met respect.
Ik kan het echter zelf niet dragen.
Juist omdat ik het niet kan dragen sta ik
in die ring.
Zoiets als “schermers eer” of gewoon
“’s mans eer”.
Men werpe mij de handschoen.
Ik raap hem altijd op.
Verplicht aan mijn eer.
De handdoek in de ring is de handschoen.
Ik raap hem ook nu weer op.
Neem weer stelling.
Mijn denken overwint zoals altijd.
Mijn eer verliezen, slechts ’n gevoel.
De eer aan mezelf verliezen, ondraaglijk...

roger op 14.04.08 @ 09:01 CST [link]


Maandag, 07 april

Eerder ontmoet.


Had ik je maar eerder ontmoet.
Maar waren dan de hemel de aarde en wij,
hetzelfde?
Of was de “klik” er dan niet geweest?
“Het” brengt je samen om een reden.
Wat “het” is weet ik niet.
Wel de reden.
Meestal achteraf.
Had ik je maar eerder ontmoet.
Maar ik heb je eerder ontmoet.
Misschien te vroeg.
Zeker niet te laat.
Het heeft ons beider gemaakt.
We weten beide niet waar naar toe.
Net als “gewone” mensen.
Of weet eenieder wel?
Ik zeker niet.
Ik luisterde vrijdag naar een clown.
Al wat ouder.
Getekend door het leven maar bezat nog het nieuwe.
Het nieuwe zat in een andere kijk op het verleden.
Het oude,
het brengt nieuw leven voort.
Had ik je maar eerder ontmoet...

roger op 07.04.08 @ 09:12 CST [link]


Maandag, 31 maart

Levenslied.


Ik zette hem op, die oude langspeelplaat van mijn moeder.
Zo achteloos.
Eigenlijk met veel gedoe; want hoe zet je ook al weer zo’n oude LP op?
Ze had gevraagd: “Heb jij nog een pick-up?”.
Mmmh, ik neem hem wel voor je op.
Een oude “grijs gedraaide” LP van Amalia Rodrigues.
Het klonk ouderwets krakend en krassend.
Ze zong oude Portugese Fado.
“La vai Lisboa”.
Ja, plots welden tranen bij me op.
Ik begreep het niet.
Of toch wel?
Ik verstond de woorden niet,
ik voelde ze.
Fado, het levenslied.
Misschien wel de mijne.
Ik was misschien een jaar of 5, 6.
Die pick-up op die oude noten houten kast, groen
rib fluwelen bank, bloemetjes vloerbedekking.
Mijn moeder meezingend.
In een flits zag ik toen naar nu.
Amalia door mijn tranen zingend.
Leven.
Ze maakte me voor een moment gelukkig...


roger op 31.03.08 @ 09:15 CST [link]


Maandag, 24 maart

Bevrijding.


“Hätte ich nie gedacht; angst vor der Befreiung zu haben”.
Woorden van joodse Rachel in de oorlogsfilm Zwartboek.
“Nooit gedacht bang voor de bevrijding te zijn”.
Deed me denken aan de laatste dag in het St.Maartenskliniek.
Mijn afscheid.
Een jaar eerder;
Ik kwam aan in het Maartenskliniek;
Angst nam me in haar bezit.
Conditioneerde mijn zijn.
Het werd mijn leven.
Het gaf me ergens houvast en zekerheid.
Tevens zette het aan tot strijd.
En misschien was het juist die strijd die me in bezat nam.
Ruim een jaar iedere dag, 24 uur lang, in een soort roes.
Strijd voor mijn naakte bestaan,
voor liefde en trots.
Waarden waar ik normaal niet bewust van ben want ze zijn gewoon.
Ankers van mijn leven.
Maar toen ze niet meer waren,
werd ik bewust wat ze betekenden in mijn leven.
De bevrijding, ontslag uit het ziekenhuis, toch weer die angst.
Want ergens liet ik mijn leven achter, dat wat mijn letsel van me
had gemaakt.
Hersenletsel ontnam me mijn verleden en gaf me slechts het heden.
De strijd voor herstel gaf me langzaam mijn verleden terug.
Wat blijft is een leven voor en een leven na.
Toch weer angst.
Oud en nieuw leven raken steeds meer met elkaar vervlochten.
Vecht weer voor de bevrijding.
Maar misschien moet ik me eerst bevrijden van mezelf.
En is er geen voor en na meer, slechts het heden en de toekomst.
Bevrijd me...

roger op 24.03.08 @ 12:00 CST [link]


Maandag, 17 maart

Later als ik groot ben, heks.


In mijn boek schrijf ik:
Later als ik groot ben dan;
“dan niets”.
Hersenletsel trekt een zware wissel op,
“later als ik groot ben”.
De vraag; positief of negatief?
Als je klein bent droom je van wat je gaat doen
als je eindelijk “groot” bent.
Want nu kun je dat allemaal nóg niet.
Wat komt er uiteindelijk van terecht als je groot bent?
Nu ben ik groot en droom ik nog steeds wat ik ga doen als ik groot ben.
Als ik die en die hindernis bedwongen heb dan.
Want ook nu kan ik het nóg niet.
Maar heb ik mijn “klein zijn” in mijn hersenletsel niet al overwonnen?
Mijn “klein zijn” overwonnen door groot zijn in mijn denken.
Ik luister naar Kate Bush; “wake up witch”.
Wegzinkend in de surrealistische wereld van een heks.
Ik begroet je heks, hersenletsel.
Je hebt vele gezichten.
Je bent mijn leven nu.
Als het kleine jongetje.
Want als ik je overwonnen heb,
later als ik groot ben dan...

roger op 17.03.08 @ 09:25 CST [link]


Maandag, 10 maart

Moment.


Stukje voor stukje ga ik verder.
Ontdaan van enige schaamte,
ontdaan van elke vorm van egoïsme.
Slechts de een voor de ander.
Terug van weggeweest.
Alle gevaren trotseert.
Maar welke gevaren dan in onze huidige tijd?
Het besef van vergankelijkheid?
Het besef van het nu?
Het vasthouden van het moment.
Echter onmogelijk.
Steeds terug kijkend.
Wetende dat de herinnering aan dat moment,
me drijft tot pure wanhoop.
Was mijn keuze,
juist?
Of was het geen keuze?
En was het reeds bepaalt.
En werd ik gedreven naar wat uiteindelijk geen keus was.
Spijt?
Niet het juiste woord.
Ik koos voor het moment.
Voor mij is er namelijk geen moment na het moment.
Of lieg ik me nu iets voor?
De leugen van mijn bestaan.
Steeds weer op zoek naar waarheid.
Beseffend dat de enige waarheid het moment is...


roger op 10.03.08 @ 09:46 CST [link]


Maandag, 03 maart

Blikken.


Blikken van verstandhouding.
Terloopse blikken.
Of van die steelse.
Ze zeggen allen wat.
Zelfs niets zeggende blikken,
zeggen dat ze niets zeggen.
Eigenlijk zeggen blikken meer dan woorden.
Raam tot de ziel.
Toch vaak ontkennend.
Diegene die ze opvangt blijft achter in twijfel.
Blikken,
een aanzoek zonder woorden.
Ik houd van blikken.
Ze sporen aan tot fantasieën.
Geven hoop,
of zijn juist pijnlijk.
Maken ze bewust dat iets niet kan zijn.
Blikken...

roger op 03.03.08 @ 09:25 CST [link]


Maandag, 25 februari

Mysterie.......ik wil zo graag.


“Wanneer je doordringt in de essentie volgt
mysterie op mysterie”.
Mooie woorden hè?
Van een of andere wijze Chinees Lü Yen.
Ik las het vanmorgen
Of was het een andere morgen?
Bracht me wel aan het denken.
Ik wil niet steeds terug vallen wat eens was,
maar toch.
Deze wijze woorden vertelden iets over mijzelf.
Want steeds weer probeer ik door te dringen tot de essentie
van mijn eigen ik.
En ja mysterie op mysterie volgt.
Niet dat ik mijzelf als een groot mysterie beschouw maar
eerder, “mijn mysterie”, mijn hersenen.
Steeds weer meet ik me de ongelooflijke arrogantie aan dat ik
het onder controle heb.
En dan toch blijkt steeds weer verre van.
Leg ik dan toch die lat te hoog?
Mijn onmogelijk doel direct na mijn ongeval; ‘weer gaan schermen’.
Nu mijn Oekraïense maître in gebroken Duits tijdens een schermtraining:
“Junke, mach volgendes:
Schritt vorwerts, kreiss six, Arm strecken, aber nicht völlig,
Scheinbar Angriff in vier, Gegner parriert, halber keiss Parrade acht,
jetzt aber Arm völlig strecken mit Ausfall, behalte dein Ellenbogen hinter
der Glocke und die Flinte sollst du so halten sodass er nicht daneben
gleitet also behalte die Spitze auf deinem Gegner gerichted, dein Hand soll
mit einem leichten Winkel mit Daum nach oben und deine Fusse behaltste
du auf die linie, behalte dein Körper gerade und kein zwischen Schritt.
Erstens kriegst ein Tempo unterschied und kassierst du und zweitens...”.
Scheisse Alex mein Kopf macht das nicht mit!!!
Junke beruhige dich.
Ich hab gesehen das du kannst.
Wir kriegen das schon hin aber beruhige dich erstmahl.
Ik voel me soms als een Alzheimerpatiënt die tijdens een
helder moment zich bewust wordt van zijn ziekte.
Meervoudig handelingen met hersenletsel,
Ik wil zo graag...


roger op 25.02.08 @ 09:22 CST [link]


Maandag, 18 februari

Dapper en dualisme.


‘Lafaards zijn niet in staat liefde te uiten;
dat is voorbehouden aan de dapperen’.
Is van Gandhi.
Las ik op Valentijnsdag.
Ik wil er wat over schrijven van ik wat ik bij
deze woorden voel en denk.
Eigenlijk moet ik de woorden bij Gandhi laten.
Wat kan ik er aan toevoegen?
Zijn er in ongeveer een eeuw na Gandhi nieuwe wijsheden bijgekomen
wat de liefde aangaat?
Ik denk niet wezenlijk.
Als ik bedenk wat er bijvoorbeeld zoal geschreven is over de liefde,
is soms zeer zeker dapper.
Verdomt je steekt je nek uit als schrijver.
Zet aan tot denken.
Een trouwe lezer van mijn hersenspinsels zei eens; dat ze met name
de dualiteit van mijn spinsels erg kan waarderen.
Wat is dan mijn dualiteit wat de liefde aangaat?
Ik kan er ver in gaan in mijn gedachten.
Maar eigenlijk wil ik alleen maar de woorden van Gandhi beamen.
Ja het kost ongelooflijk veel moed om je liefde te uiten.
De dualiteit; in geaccepteerde uitingen of als uiting zoals ik ben?
Bij de eerste; ben ik een lafaard en ook weer niet want ik ‘uit mijn liefde’.
Bij de tweede; dapper maar is niet altijd handig.
Zou Gandhi dit zo ook bedacht hebben?
Of was het veel eenvoudiger voor hem?
Hij staat voor de liefde.
Streed de strijd der liefde.
Toch was hij een door en door pacifist.
Dus ik denk dat ook hij er niet aan kon ontkomen.
Dapper maar ook dualisme...

roger op 18.02.08 @ 09:59 CST [link]


Maandag, 11 februari

Een volle tank en 9 holes.


Twee oude mannen op een bankje.
Hun Brabantse dialect bracht me terug naar mijn roots.
Aangemoedigd door mij, kwamen de verhalen.
Hun eeuwen oude vriendschap berust op een gedeeld veleden.
Maar hebben zij samen ook nog een toekomst?
Is hun toekomst het vertellen van verhalen?
En toch zo heel oud zijn ze eigenlijk helemaal niet.
De één, in financiële zin, geslaagd in zijn leven.
De ander, zoals zijn hele leven, zoekende.
Naar wat eigenlijk?
Hun zorgen;
Voor de één; het iedere morgen behalen van 9 holes.
Voor de ander; benzine in de tank van zijn oude Volvo.
Ik luisterde naar hun verhalen.
Eigenlijk betreurde ik hen beide.
Een moedeloos bestaan.
Is dit nu wat het is?
Voor de één een gevecht om het naakte bestaan,
eigenlijk te oud.
Voor de ander ‘het Zwitserleven gevoel’,
eigenlijk te jong.
Voor beide toen nog een toekomst.
Nu slechts nog een verleden.
Een volle tank, 9 holes lang.

roger op 11.02.08 @ 09:15 CST [link]


Maandag, 04 februari

Je zijn.


Eigenlijk zou ik vandaag willen vertellen over;
Ja, over waar het in mijn spinsels om te doen is;
gevoel.
Soms kan ik echter niet de juiste woorden vinden.
Ik volgde bijvoorbeeld zaterdag een college van Amerikaanse arts.
Ze vertelde over een wetenschap binnen een wetenschap.
Ik zal u er verder niet mee vermoeien maar ik wilde eigenlijk helemaal
niet dat wat ze vertelde mijn wetenschap wordt.
Het moet daar blijven waar het hoort.
Ik wil het voelen.
Zondag luisterde ik naar een psychiater.
Hij had het over “zijn” wetenschap.
Hij had het bijvoorbeeld over de juiste diagnose stellen bij ‘n patiënt.
Hij stelde onomwonden dat 1 op de 5 mensen leidt aan een psychische ziekte.
1 op de 5!!??
Hij en de Amerikaanse beoefenen totaal andere takken van sport
binnen de geneeskunde met echter één overeenkomst:
ze werken met mensen.
Beide hadden het stellen van de juiste diagnose als hoofd doel.
Hadden daarvoor moeilijke beredeneerbare techniekjes.
Maar, maar ik wil het helemaal niet beredeneren.
Ik wil het voelen!
Wat moet ik dan voelen?
Ik denk de mens achter hun aandoening.
Daarbij doet het het naar mijn gevoel niet toe of het psychisch of fysiek is.
Zelfs behandeling of medicijn niet.
Slechts de bewustwording van je zijn…….



roger op 04.02.08 @ 09:29 CST [link]


Maandag, 28 januari

Piërro.


Te midden van een bier drinkende hossende massa.
Daar met een wit clownspak, wit geschminkt gezicht.
Klein treurig rood mondje.
Een traan op zijn wang.
Piërro,
een man maar ook een vrouw.
Of juist een vrouw.
Een moeder.
De traan was geen schmink.
Haar traan
Een traan van verlies.
Haar kindje.
Het is zijn muziek fluisterde ze.
Ik knikte.
Ik dacht; het is nu jouw muziek.
Je leeft zijn muziek.
Uit jouw schoot geboren.
Ik zie hoe je krampachtig jouw wereldbeeld projecteert tot volmaaktheid.
Een beeld geschapen door eens je ouders.
Telkens weer ontkennend.
De totale perfecte wereld bestaat niet.
Wel de schaduwzijde waar Jung over schrijft.
En dat is de wereld.
Jouw wereld.
Zoek je schaduwzijde.
En je zult vinden.
Moeder, vader, dochter...zoon.
Laat ze vrij.
En uiteindelijk jezelf...

roger op 28.01.08 @ 09:30 CST [link]


Maandag, 21 januari

Rode koontjes.


Ik keek laatst naar een Duitse documentaire over tekenfilms.
Ik hoorde een woord zoals alleen Duitsers een woord kunnen verzinnen.
“Zeigentrickfilmannimatorin”.
Zoiets verzin je toch niet??!!
Ik weet niet eens of ik het goed geschreven heb.
Deed me denken aan vroeger bij Duitse les “de koning van de lange woorden”:
Heinrich Böll en zijn “Fliegerangriffbuterbrote”.
Was het eigenlijk wel van Böll?
Ik weet het niet meer.
Ik weet alleen dat ik toen verliefd was.
Gewoon op een meisje bij mij uit de klas.
Ze had mooi lang blond haar met blauwe ogen en rode wangetjes.
Haar durven spreken?
Verlegen met slechts gemompel “ik vind je heel aardig”.
Eigenlijk durfden we beide niet zo goed.
Wat ik wel durfde was haar te schrijven.
Kleine lieve woordjes op mooi briefpapier van mijn moeder.
Geen lange hoog dravende woorden.
Ze las ze met rode koontjes.
Voor haar was het literatuur.
Voor mij, mijn liefde voor haar.
Nooit eerder gerealiseerd,
de kracht van het geschreven woord.
En nu met mijn hersenspinsels?
Krijgt u nu ook rode koontjes?...

roger op 21.01.08 @ 09:29 CST [link]


Maandag, 14 januari

Denken, beminnen en schrijven.


Sartre en Simone de Beauvoir.
Wat spreek mij zo in hen aan?
Wil ik even de intellectueel uithangen?
Beide groot schrijver, vechters voor het existentialisme.
Dat laatste spreek me denk ik ook het meeste aan.
Weinige zal dat iets zeggen.
Mij ook niet maar goed, Google.
Het is ouderwets.
Nu heet dat liberalisme.
Eigenlijk was Sartre aanvankelijk daarin tegen een Marxist.
Maar daar gaat het denk ik niet om.
Het is die pure vrijheid.
Ze gaven hier uiting aan in hun relatie.
Maar werden zei daar gelukkig van?
Ik denk uiteindelijk niet.
Zij hadden echter geen keus.
De bron van hun schrijven was juist die vrijheid.
Zonder deze absolute vrijheid was er geen inspiratie.
Al zullen ze het ontkend hebben; hun on-vrijheid was
dat ze elkaar nodig hadden om te kunnen schrijven.
Toch snakten beide ergens naar die bevestiging door contract of ring.
Maar dat niet alleen.
Ze zochten in hun leven steeds naar de juiste balans tussen
het intellectuele en, hoe banaal ook, het seksuele.
Een welhaast onmogelijke opgave.
Een verbeten zoektocht.
Met steeds als hoogste doel: het schrijven.
Eigenlijk denk ik dat het uiteindelijk gaat om de liefde.
De liefde tussen twee mensen.
Om zo tot een ultieme eenheid te komen in:
Denken, beminnen en schrijven.

roger op 14.01.08 @ 09:24 CST [link]


Maandag, 07 januari

Little boy with a drum.


In een oud gebouw uit de 16e eeuw.
A little boy with a drum.
Hij speelde en speelde.
Het publiek
zijn publiek,
luisterde ademloos.
A little boy with a drum.
Zo trots,
hij,
maar ik ook!
Toen hij speelde zag ik Napoleon voorbij trekken.
Hoog op zijn witte Lippizaner.
Zijn manschappen marcheerden achter hem aan.
De little boy with the drum gaf de maat.
De Lippizaner steigerde,
Napoleon keek neer op de little boy en salueerde.
The little boy keek met trots gestrekte rug.
Even,
even stopte hij zijn spel.
De manschappen stopten.
Napoleon knikte.
De little boy hervatte zijn spel.
De manschappen trokken verder.
Verder naar de overwinning van de little boy.
Mijn little boy with a drum...


roger op 07.01.08 @ 09:30 CST [link]


Maandag, 31 december

Over.


Het moet maar eens over zijn.
Ik zag van morgen een groep wilde ganzen over vliegen.
Hoe weten ze nou welke richting ze op moeten vliegen?
Ze weten het gewoon.
Het is hun instinct.
Maar welke richting moet ik eigenlijk op?
Ik weet het niet.
Ik heb ook geen instinct.
Wel zoiets als, wat ze soms zeggen, het 6e zintuig.
Toch wat heb je eraan?
En wat is dat dan?
Intuïtie?
Ik hoor in de verte de sirene van een ziekenauto.
En dan steeds weer als ik dit hoor.
Dat gevoel.
Het moet over zijn.
Maar kan ik dat stukje ‘ik’ verloochenen?
Ik heb nu een richting gekozen.
Bij een keuze van mij weet ik nooit hoe.
Slechts dat ik het ga doen.
Dan toch steeds weer die confrontatie.
De sirene, mijn ik.
2008 moet het toch maar eens over zijn…


roger op 31.12.07 @ 10:29 CST [link]


Maandag, 24 december

Duiveltje.


Het ongeluk heeft me mijn onbevangenheid afgenomen.
De donkere dagen voor de kerst maakt me bewust.
Dat het niet meer is.
Dat kleine duiveltje op mijn schouders die me voortdurend toefluistert.
Met muziek probeer ik hem te overstemmen.
Samen met mijn vriend luisteren we.
Maken we een “oude Schot” in een fles meester.
Lou Reed, Tom Waits.
Als ik ’s morgens wakker word zit het duiveltje er weer.
Of zit er nu iets anders in mijn hoofd te kloppen?

roger op 24.12.07 @ 09:24 CST [link]


Maandag, 17 december

Scrooge en zijn reden.


We zijn bang voor de dood.
We doen er ook alles aan om het uit te stellen.
Waarom eigenlijk?
Tja we hechten zo aan het leven.
Maar er komt een moment dat het leven je niets meer te bieden heeft.
Je hebt geen reden van bestaan meer.
Wanneer is dat moment?
Voor iedereen verschillend.
Voor sommige onfortuinlijke toch te vlug.
Zou ieder een duur hebben van reden van bestaan?
Waarom sterft sommig onschuldig kind dan en blijft die oude vrek leven?
Zoals in het verhaal van Dickens,
Ebenezer Scrooge, in Christmas Carol je wenst hem toch wat?
Ja, we kunnen er lering uittrekken.
Scrooge heeft ook zijn lering getrokken.
Maar wat is de lering voor de ouders van dat onschuldig kind dan?
Het leren omgaan met verlies?
Voor velen de dood als verlossing.
Van pijn.
Van lijden of,
reden van bestaan.
De dood, een sluipmoordenaar.
Maar soms kan hij op zich laten wachten.
Hele “knekelhuizen” vol mensen die eigenlijk dood wensen te zijn.
Bij mij kwam hij plots.
Ik was er nog niet klaar voor.
Soms om mijn reden?
Hadden mijn naasten misschien reeds geleerd?
En heb ik reeds geleerd en zou mijn dood dus overbodig zijn?
Wie zal het zeggen?
Het houdt me nu al jaren bezig.
De een noemt het trauma de ander onverwerkt leed.
Dat is volgens mij te gemakkelijk.
Het is toch een universele vraag: wat is de reden van mijn bestaan?
Als of ik een excuus, reden zoek voor het voelen van leven.
Of een excuus zoek voor lief te hebben.
Of lief gehad worden.
Ik denk dat ik dat in mijzelf moet zoeken en op een dag…….

roger op 17.12.07 @ 09:30 CST [link]


Maandag, 10 december

Durf.


Je gaat naar een vrouw die weet.
Wat geld.
Paar daagjes cursus.
Makkelijk zat.
Dan denk je: ik kan het.
Voelen!
Hem niet meer nodig.
Voelen als iets abstracts mathematisch.
Kan iedereen leren.
Iedereen is ook inwisselbaar.
Hij raak vertwijfelt.
Vertwijfelt omdat zijn weten misbruikt.
Zijn zijn verworden als een karikatuur.
Misbruikt door onkundigen.
Voelen is een twee eenheid.
Yin en Yang.
Onlosmakelijk aan elkaar verbonden.
Leert een Yinne persoon aan een Yinne persoon,
Kan zij (yin is vrouwelijk) het niet leren.
Er blijft altijd een gemis.
Maar ze zal het niet weten,
Want ze heeft het nooit echt ervaren.
Haar angst, haar vluchten.
Ze vergeet om te voelen is durf nodig.
Fanfare...


roger op 10.12.07 @ 09:04 CST [link]


Maandag, 03 december

100.000 keer.


Het is al 100.000 keer geschreven.
Voor haar.
En zij?
Zij slaakt een diepe zucht.
De liedjes, de gedichten.
100.000 keer.
Zij wil nu wel eens ’n keer.
Kom jongen: to the Point!
Er is geen tijd meer.
De zaak,,
De kinderen,
Het huishouden,
De vriendinnen,
De sportavond,
De, de…
O ja dat ene.
Hoe ging dat ook al weer?
Kom jongen je weet dat toch nog?
Vroeger 100.000 keer.
Vroeger?
Och eigenlijk nog niet zo lang geleden.
Kom meisje weer zoals de eerste keer.
De eerste van 100.000 keer…

roger op 03.12.07 @ 09:42 CST [link]


Maandag, 26 november

Muze.


Bestaat ze?
Jazeker.
In het hoofd van menig kunstenaar.
Dichter en schrijver.
Aan haar en voor haar schrijf je.
Voor veel vrouwen, althans voor mij is het altijd een vrouw,
is het een eer. (Muze uit de Griekse mythologie was ook een vrouw).
Soms ook het tegenovergestelde want ben je altijd in de stemming voor
dat verheven gekrakeel?
Ik betwijfel het.
Voor de schrijver is het soms ook een heimelijk genoegen als het onderwerp
van je schrijven, je muze, het zelf niet weet.
Tevens is het buitengewoon frustrerend want eigenlijk wil je haar reactie.
Haar applaus.
Of haar afkeuren.
In ieder geval wil je zien dat het haar wat doet.
Eigenlijk doet het er niet toe.
Want zij zorgt voor je stof tot schrijven.
Als je over, voor haar schrijft,
ben je even verliefd.
Althans ik wel.
Vlinders in mijn buik zorgen voor de mooiste hersenspinsels.
En zij?
Zij wordt als maar mooier en onbereikbaarder.
Ik raak als maar meer vertwijfeld.
Mijn pennenstreken, toetsenbord, steeds heftiger, emotioneler.
Wanneer komt haar verlossende woord?
Misschien wel nooit.
En ben ik gedoemd tot eeuwig schrijven tot haar,
mijn muze…

roger op 26.11.07 @ 09:55 CST [link]


Maandag, 19 november

Reinheid en puurheid.


We hebben het allemaal wel eens.
Leegte in je kop.
Niet zo’n ramp.
Wel voor een schrijver.
Een “writersblock”.
Niet dat ik niet weet waarover te schrijven.
Daarvoor hoor, zie en lees ik teveel.
Boeken, teksten, gesprekken, terloops en vaak ongewild aangediend.
Ik kan putten uit een welhaast onuitputtelijke informatiebron.
Mijn kop.
En als ik nu zo zit te denken, schiet me van alles weer te binnen.
Maar nu bekruipt me ook de twijfel.
Kan ik dat of iets zo wel schrijven?
Stel ik mezelf of iemand anders met mijn woorden in een kwaad daglicht?
Wetende als ik me die vraag überhaupt stel mezelf censureer.
De nekslag voor mijn creativiteit.
De vrijheid van het gesproken woord.
Mijn woord tegenover al de woorden.
Woorden van;
Ongeloof,
Twijfel,
Haat,
Liefde,
Compassie.
Of gewoon het woord wat gezegd moet worden?
Belangen afwegende terwijl er slechts één belang is.
De reinheid en puurheid van het woord.


roger op 19.11.07 @ 09:17 CST [link]


Maandag, 12 november

Berichtje.


Ik kreeg je berichtje.
Via via.
Ik realiseerde me jou.
Ik realiseerde me mij.
Hoe heftig,
hoe intens.
Er was geen plaats,
geen ruimte.
De tijd nam.
De tijd gaf.
Echter nog steeds onverbiddelijk.
Het is ons aan te zien.
De energie stroomde maar naar één richting.
Nu,
Nu,
Naar de kosmos of ver daar buiten.
Ik weet het niet.
Zou jij nog steeds?
Zou ìk nog steeds?
Of zouden we ontkennen?
We maken plaats.
Plaats voor hen die niet weten.
Laat gaan.


roger op 12.11.07 @ 09:19 CST [link]


Maandag, 05 november

Kleuren.


Overal zie ik alle kleuren van de regenboog.
Of is het zwart?
Het had eigenlijk wit moeten zijn.
Ik kies voor de regenboog.
Aan het einde van de regenboog vind je een ketel met goud.
Het geluk.
Is geluk uit te drukken met Pecunia?
Of sterker: “kun je het überhaupt kopen?”.
Ik probeer steeds in mijn hoofd een regenboog te hebben.
Alle kleuren zo voor het grijpen.
Je kunt ze echter niet in je hand nemen.
Evenals de ketel met goud zul je nooit aantreffen.
Want waar is het einde?
Zelfs de weg zelf is vrij ongewis.
Hoe loopt de weg naar geluk eigenlijk?
De regenboog een hologram in de hemel.
Als een weg naar het geluk.
De regenboog.
Ik schilder hem in mijn hoofd.
Ik ben bang dat mijn kleuren op raken.
Dat ik niet verder kan schilderen.
De regen en de zon verdwijnen.
De kleuren verdwijnen.
De regenboog verdwijnt.
Alles wordt zwart of wit.
Kleurloos.
Maar ik wens mijn leven is als de regenboog.
Zowel zon als regen.
Alle kleuren.......

roger op 05.11.07 @ 08:54 CST [link]


Maandag, 29 oktober

"Botterham met kees".


Vanmorgen kwam ik hem tegen in de velden langs de Maas.
Mond vol met een “botterham met kees”.
Hij lachte en zette de motor uit van zijn enorme traktor.
Zo zo vroeg aan de schaft.
Mmm, ik hai van de mergen nog niks gegäten.
Was ok zo vrüg.
Hij zat vroeger bij me in de 5e en 6e klas van de lagere school.
Later hebben we samen heel wat potjes bier samen gedronken.
Had hij nu een Kreidler, Zündapp of helemaal geen brommer?
Ik weet het niet meer.
Wat ik wel weet is dat hij altijd de mooiste meiden had.
Wij het grootse woord over onze veroveringen.
De overwegend blauwtjes die we liepen hadden we het gemakshalve maar niet over.
Hij zei niet veel, was gewoon opeens weg met een mooie meid.
Introvert.
Met een uitstraling van een bepaalde autoriteit.
Had enorm veel moeite met leren maar had een doel.
Zonder woorden.
Maakte al zijn doelen waar.
Een heel mooi vrijstaand huis met grond.
Een knappe vrouw en 2 gezonde kinderen.
Ons gesprek kwam van “trekkers” op politiek.
Hij begrijpt niet veel van het gekonkel in de Haag.
Niets van de miljoenen, miljarden kostende overschrijdingen van “rijks projecten en begrotingen”.
Och zei hij: ik du gewhon mien werk, ze motten mar zhien.
Hij startte zijn traktor…

roger op 29.10.07 @ 09:10 CST [link]


Maandag, 22 oktober

Emotionen. (Emoties).


Na 8 weken coma, hersenletsel en diverse botbreuken was mijn eerste doel:
“Ik ga weer schermen”.
De artsen en therapeuten toentertijd hebben gekeken als een moeder die glimlachend
naar haar zoon kijkt die zegt dat hij astronaut wil worden.
14 jaar later en na 12 jaar trainen en nog eens trainen mijn trainer uit
Oekraïne in gebroken Duits:

“Jungke, technisch bist du gut, dar kann ich nichts sagen”.
Du bist schnell.
Sogar Sehr schnell.
Ich verstehe auch: Fechten ist Emotionen.
Verstehe mich bitte aber nicht fahls;
“deine Emotionen”:
ôh, da gibt es eine Schlägerei wenn du fechtest.
Lass die Emotionen.
Du machst Scheisse und kassierst Treffer.
Behalte dein Kopf und du wirst gewinnen…


roger op 22.10.07 @ 10:50 CST [link]


Maandag, 15 oktober

Dankbaar.


Ik liep vanmorgen door de velden langs de maas.
De dauw, lichte sluiers mist over de landerijen.
Een frisse nieuwe dag met vanuit oosten de zon in mijn gezicht.
Pepper rent uitgelaten door het hoge gras.
Gôh hij komt zowaar als ik fluit.
Iemand met een enorme blaffende hond.
Goede morgen!
De overbuurman doet de “piepers” uit.
Moet lukken van de winter mompelt hij.
Ik steek de sleutel in het slot.
Ruik de koffie.
In een flits ruik ik het ziekenhuis.
Ik slurp aan de hete koffie.
Dacht aan de koffie op het dakterras van het St.Maartens kliniek.
Dezelfde zon vanuit het westen boven de Waal op mijn gezicht.
Het blijft een deel van mij.
Pepper kwispelt.
Een glimlach op mijn mond.
Ik leef.
Ik ben dankbaar.

roger op 15.10.07 @ 10:13 CST [link]


Maandag, 08 oktober

Gekozen.


Ze liep daar.
Het was koud en ze keek naar hem.
Hij samen met vrienden op het ijs.
Ze speelden luid joelend ijshockey.
Met die zelf gemaakte sticks, een puk een afgezaagd topje van een weipaal.
Het ging hard.
Erg hard.
Hij zag haar daar zo staan.
Even, ’n moment, oei daar knalde Willem tegen hem aan.
Niet vallen, scoren met een enorme uithaal!
Hij was ze al weer vergeten.
Zij,
Zij had hem gekozen op dat moment.
In haar totale onschuld.
Niet wetende dat dit uiteindelijk elkaars leven zou bepalen.
Een onvoorwaardelijke keuze...


roger op 08.10.07 @ 09:28 CST [link]


Maandag, 01 oktober

Geluk.


Jaren deel je lief een leed.
Je weet dat ene van elkaar.
Dat wat niemand anders weet.
Aan elkaars schaamte voorbij.
Je kent elkanders diepste geheimen.
Zelfs meer.
Of toch niet?
Dat ene.
Dat ene wat nou juist maakt zoals je bent.
De kracht zit hem juist daar in dat je kunt zijn die je bent bij de ander.
Dan toch steeds weer blijkt.
Tegengestelde belangen om gelukkig te kunnen zijn.
Wat eerst anders leek te zijn.
Hoe diep ga je?
En wat is geluk?
Kan iemand jouw geluk in de weg staan?
Of sterker, kan jouw geluk bepalen.
Jij, jijzelf bepaalt toch uiteindelijk je geluk?
Toch streef je steeds naar een hoger plan van geluk.
Steeds weer is het verlangen daar naar toe.
Maar zijn we daar niet al lang?
Verleggen wij niet steeds zelf de lat hoger van wat geluk is?
Het geluk zit uiteindelijk in ons zelf.
En wie durft die reis aan in zichzelf?
Wie gaat de confrontatie aan?
Want om jouw definitie van geluk te bepalen is het tegenovergestelde vaak nodig.
Wie is bereidt dat te verkennen?
Wie is bereidt zichzelf te bekennen dat hij dat uiteindelijk niet durft.
Er is heel wat voor nodig om te bepalen wat je geluk is.
En het is veel gemakkelijker om de definitie van jouw geluk te bepalen door je omgeving, commercie of media.
Durf te zijn dat is in mijn beleving uiteindelijk,
Geluk...


roger op 01.10.07 @ 09:15 CST [link]


Maandag, 24 september

Zijn keuze.


Het was niet echt zijn keuze.
Trouwen.
Hij was het zelf niet doch een ander.
Maar och voor de buitenwereld.
Hij telg uit een oer degelijk gezin.
Zij opgevoed door één ouder.
Andere waarden, andere normen.
De idylle,
De romantiek,
Mooie vakanties,
De carrière,
Kinderen,
Alles perfect,
Beter, mooier, nog beter, nog mooier.
De schone schijn.
Opzij,
Opzij,
Alles bezien vanuit één kant.
Hoe het zou moeten volgens...
Beide niet vrij,
In een keurslijf van uiterlijke schijn.
Zijn waarden, normen.
Haar waarden, normen.
Beide niet instaat te voelen.
Scheiding,
Niet echt zijn keuze...

roger op 24.09.07 @ 09:19 CST [link]


Maandag, 17 september

2 niet van 12.


Ik zag je daar zo zitten.
Tranen op je wangen.
Hevig verdriet om het verlies van je dierbare.
Ik kon het niet.
Het verdriet in het niet voor de hoeveelheid leed.
De schaarse plezierige momenten tegenover een lawine van vervelende.
De dierbare slechts een onderdeel.
Een puzzeltje van mijn jeugd.
Het onrecht, het misbruik daardoor mij.
Maar je ziet het niet.
Slechts bloedverwantschap daardoor plichtsbesef.
Wat eigenlijk niet is want je was een onschuldig kind.
Je kind zijn ontnomen door hen waarvoor je nu verdriet hebt.
Laat los datgene waar anderen ooit voor gekozen hebben.
Moeder van 2 niet van 12.
Ik loop in het donker,
Ik tast in het duister voor datgene wat je gemaakt heeft.
Wat mij gemaakt heeft.
Regen in mijn hoofd.
Vraag niet om begrip voor de dezelfde verhalen.
Het is een leugen.
Wat heeft het je gebracht?
Laat nu eindelijk vallen,
Laat het los...

roger op 17.09.07 @ 09:10 CST [link]


Maandag, 10 september

Sjamaan.


In de oudheid en nu nog in sommige werelddelen,
worden ziektes toegeschreven aan boze geesten.
Een vloek opgeroepen omdat je je wellicht misdragen hebt
tegen de mensheid of misschien wel omdat je schoonmoeder
je geen geschikte partij vindt voor haar dochter.
Wie zal het zeggen?
Maar hoe zit het dan met dat onschuldig kind dat sterft
aan of andere ernstige ziekte of ongeval?
Moet het “de soep uit lepelen” van zijn of haar voorvaderen?
Onvermijdelijk ga ik me afvragen waarom ik het ongeluk heb gehad.
Wat was of is mijn misdraging?
Nee hoor, ik denk niets van dit alles, gewoon domme pech.
De ‘waarom vraag’ is fnuikend voor mijn gemoedstoestand.
Het brengt mijn zwaar bevochten evenwicht uit balans.
Ik vermijd hem daarom ook angstvallig.
De enige vraag die ik me stel en gesteld heb is enkel: hoe?
Hoe red ik mij uit deze situatie?
Hoe krijg ik alles weer goed?
Kan ik die oude Sjamaan vragen?
Zou hij voor mij zijn rituelen uitvoeren?
Ik ken geen oude Sjamaan aan wie ik het zou kunnen vragen.
Wel de Sjamaan in mij zelf.
Voor hem geen rituelen slechts een gevecht.
Het gevecht met de boze geesten in mijn ziel.
Ze zijn er.
Sjamaan verlos me…….


roger op 10.09.07 @ 09:13 CST [link]


Maandag, 03 september

Vrijheidsgevoel.


Een feestje.
Een groepje mannen van in de veertig.
Hun auto, allemaal trotse bezitters van ruime middenklassers of groter.
Vinex woning, hippe vrouw met hippe kinderen.
Ieder jaar op vakantie en op wintersport.
Carrière, bla, bla.
Och ja een motor hadden ze nog niet.
Maar die hadden ze natuurlijk snel gekocht.
Wel vervelend, het motorrijbewijs kun je nog niet kopen.
Het aantal cc’s van de motoren steeg met het aantal cc’s bier dat ze dronken.
Daar kwamen de sterke verhalen.
Meteen maar ‘n 1000 cc’tje gekocht.
Hoe hard ie wel niet kon.
Ik zei niets,
niets.
Ik dacht aan mijn eerste 400 cc éénpitter bij elkaar gespaard met vakantiewerk.
Wel een top van 110 – 120, so!
Het uren sleutelen om het “ding” op de weg te houden.
De meelijwekkende blikken van die nu veertigers als ik toen mijn motorkloffie aantrok.
Toch een vreemd volkje die motorrijders.
Beetje armoedig.......
Ze gingen met z’n allen een weekendje toeren, een paar honderd kilometer.
Ze keken mij weer meelijwekend aan, jij, als je weer een beetje kunt rijden
kun je ook mee.
Ik knikte, weet je, tijdens mijn Marechaussee opleiding op een R 80 een wheely maken was best wel moeilijk.
Cardanaandrijving hè maar dat snappen jullie wel.
Ze knikten zwijgend.
Een paar dagen later.
Mijn oude vriend kwam op de motor.
We reden weer samen.
Voor het laatst,
20 jaar terug.
De militaire colonnes.
Op die oude R 80 en V 50’s met loeiende sirenes, de 2 cilinders tot aan de toerenbegrenzers.
Wel gedacht dat je weer ooit motor zou gaan rijden, zei m’n vriend.
Dat ongelooflijk vrijheidsgevoel…………..

roger op 03.09.07 @ 15:59 CST [link]


Maandag, 27 augustus

Stuk.



Ik ken hem sinds mijn jeugd.
De trotse politieagent van ons dorp.
Zoals hij verscheen en verdween ook weer uit mijn leven.
Toen jaren later op een begrafenis van zijn vriendin.
Een zeer bijzondere vrouw.
Zoals hij wel eens plachte te zeggen: ze heeft haar “eigenaardigheidjes”
maar ze is lekker mijn “wijf”.
Ze reisden samen over de wereld.
Bezochten samen verre landen.
Proefden, beleefden het leven.
Toen na jaren in een ver land zag ik hem weer, hij leidde “zijn” zoon naar het altaar.
Onzeker, hij was niet meer die hij was.
Het jonge paar zei het ja woord tegen elkaar in een vreemde taal in een vreemd land.
Hij, een vreemde in een vreemd lichaam.
Geen connectie meer in het hier en nu.
Och, zei hij, ben een beetje depressief.
Ik mis haar verschrikkelijk.
Mij kwam slechts één woord:
Stuk…….

roger op 27.08.07 @ 08:51 CST [link]


Maandag, 20 augustus

Woorden.



Ik las over een brievenspel tussen twee geliefden.
Ik voelde me een als voyeur van een liefdesrelatie.
Hij kunstschilder in Frankrijk.
Fictie.
Zij studente in Denemarken.
Werkelijkheid.
Spraken niet beider taal.
Edoch de liefde overwint elke barrière.
Hij schreef, wachtte, wachtte,
las, las, herlas, schreef.
Zij schreef, wachtte, wachtte,
las, las, herlas, schreef.
Beide fantaseerden.
Fantaseerden zichzelf in een wereld die niet was maar ook nooit zou kunnen zijn.
Een wereld bestaande uit “Slechts” woorden.
De kracht van het geschrevene.
Wie kan het verdragen?
Wie is bereid de last te dragen van woorden?
De kunstschilder, slechts postbeambte, kon het niet.
Hij koos uiteindelijk voor de dood.
Zij,
Ja.
Maar woorden bleven voor haar slechts woorden.
Het verlangen slechts verlangen.
Het liet me huilen.
Kan ik de woorden dragen die ik de wereld in stuur?
Woorden,
in mijn kop van mij.
Geschreven,
van eenieder die ze leest.
Stap ik uit het leven, mijn woorden zullen eeuwig voortbestaan.
Geachte lezer/lezeres koester alstublieft mijn woorden.
Ze zijn mijn verlangen,
mijn fictie,
mijn werkelijkheid,
mijn liefde,
mijn leven,
mijn ik…….

(Spinsel geïnspireerd door het boek “Brievenspel” van Iselin C.Herman).

roger op 20.08.07 @ 07:41 CST [link]


Maandag, 30 juli

Jarig.



Hij is jarig de onze kleine man.
Vandaag.
Negen.
Kan ik het mij nog herinneren dat ik negen werd?
Was mijn wereld toen net zo klein of net zo groot?
Mijn hersenen toen nog open en helder.
Vol kinderwijsheden.
“Everybody wants to rule World”.
Toen stukken simpeler.
Ik kan me nu slechts verontschuldigen.
Jongens huilen niet.
Ik probeer er om te lachen.
Zeggen dat het me niets doet.
Als ik zou zeggen dat ik van je houd.
Zou je dan lachen?
Zou je dan huilen?
Misschien niet.
Kom laat ons vieren,
Onze kleine man is vandaag,
Jarig…….

roger op 30.07.07 @ 10:05 CST [link]


Maandag, 23 juli

Begin.


Het is een onbekende weg.
Of is het toch bekend?
En moet ik hem weer begaan.
Nog steeds de bekende kuilen.
Ik zou ze nu beter moeten kunnen ontwijken.
Zeker maar ze vertragen net als bij de vorige keer.
Nu heb ik echter een extra handicap.
Ik ben me nu ook veel meer bewust van die kuilen.
Mijn voeten doen pijn en mijn schoenen zijn stuk.
Moe.
Ik ben al zo lang onderweg.
Waar leidt hij naar toe?
Is de eindbestemming nog steeds hetzelfde?
Ik hoef toch niet weer diezelfde weg te begaan?
Maar met al mijn wil om van die weg af te gaan kom ik steeds weer terug.
Terug bij het begin…


roger op 23.07.07 @ 16:21 CST [link]


Maandag, 16 juli

Ground zero.


Ik sta in New York op ground zero waar het WTC gebouw heeft gestaan.
Troosteloze herinnering aan het enorme ingestorte gebouw en de vele doden na de aanslag.
Verderop staat een rode motor.
Symbool van mijn vrijheidsgevoel.
Ik voel een enorme zware rugzak op mijn rug.
Rechts van mij komt een grote groep demonstrerende mensen.
Luid schreeuwend met spandoeken.

VRIJHEID!!!

Links van mij verschijnt de ME om de demonstrerende groep uiteen te slaan.
Langzaam ontstaat om mij heen een vechtende schreeuwende massa mensen.
Overal stenen, gummiknuppels, huilen en bloed.
Ik laat de rugzak langzaam van me af glijden op,

op ground zero.

Langzaam loop ik door de vechtende mensenmassa.
De vechtende partijen gaan zwijgend uiteen en laten me voorbij.
Ik ga op de motor zitten.
Even geen leuzen, geen anti, geen voor of tegen slechts een muur van stilte.
Ik druk op het grijze startknopje.
Grommend komt de machine tot leven.
Ik rijd aan met mijn rugzak achterlatend tussen de vechtende partijen op………

mìjn Ground zero……………



roger op 16.07.07 @ 07:01 CST [link]


Maandag, 09 juli

Leven lang.


Het zou over moeten zijn.
Maar het is een stukje van mij.
Nu 14 jaar ik weet bijna niet meer anders.
Niet meer hoe het was zonder.
Nu meldt het zich te pas en te onpas.
Zou ik eigenlijk nog zonder kunnen?
Zou ik dan nog wel ik zijn?
Of ben ik nu eigenlijk niet ik?
Wie is die man?
Wie is hij?
Is hij zoals hij zijn beeld van zichzelf geschapen heeft?
Of is zijn beeld geschapen door wat anderen vinden dat hij moet zijn?
Is je zijn maakbaar?
Of is je zijn geworden door ervaringen?
En ben je daardoor jij.
Toch de “Blauwdruk” waren mijn ouders.
Mijn jeugd tot volwassenheid.
Ik mocht alles opnieuw doorlopen.
Mijn tweede zijn,
Of is het toch mijn eerste maar doe ik alles gewoon opnieuw.
14 jaar in herhaling.
Zou ik dan ook weer opnieuw een ongeluk krijgen?
Niet op m’n 27e maar op m’n 54e?
Het moet over zijn.
Hersenletsel een leven lang…

roger op 09.07.07 @ 09:20 CST [link]


Maandag, 02 juli

Ezel.


Die mateloze drang om alles maar te willen weten wat er maar te weten valt.
Het moeten erkennen van de mijn beperkingen.
De absolute willekeur van mijn hersenen of iets behouden blijft of niet.
Mijn hersenen als een enorme speeltuin waar alles mogelijk is.
Niet de beperking van wetenschap of moraal.
Voel me als Pinokio die in dat luilekker land kwam waar kinderen
niet hoefden te leren of te werken.
Alleen spelen en snoepen.
Uiteindelijk veranderde Pinokio in een ezel en werd hij verkocht aan een circus.
Misschien verander ik ook wel in een ezel?
Loop ik rondjes in de piste.
De dompteur laat zijn zweep knallen.
En doe ik mijn kunstje.
Het publiek zal applaudisseren.
En zij?
Zou ze ook applaudisseren?
Of zou ze voor me huilen?
Voor die ezel die slechts ezel blijft.
Ondanks,
Ondanks zijn inspanningen te ontstijgen uit zijn “ezeldom”...


roger op 02.07.07 @ 12:40 CST [link]


Maandag, 25 juni

Hondje.


Een plaats met allemaal kinderen.
Fietsen bont versiert met slingers, ballonnen en vlaggetjes.
En daar stukje mooi verleden stond er met een nieuwe toekomst.
Het vormde geen eenheid.
Het gedeelde verleden was te heftig om een mooie nieuwe toekomst te kunnen hebben.
Of misschien is het gewoon de ontkenning.
Alsof het gedeelde niet vervangbaar is.
Het is slechts uniek voor het moment.
Niet gedacht dat ik er nog zoveel om gaf.
Het overviel me toen ik het daar zo zag.
De Fanfare trok voorbij.
Vormde een kleurrijke optocht samen met de kinderen.
En daar;
Zo ontwapenend, broos.
Zoveel woorden die ik niet kon vinden.
Liefde is het hondje in m’n ziel.
Dartelend, spelend met de waardheid in zijn bek.
Kom hondje speel me…

roger op 25.06.07 @ 09:05 CST [link]


Maandag, 18 juni

Oude telefooncel.


Ja hij stond er nog,
die oude telefooncel.
Hij is eigenlijk niet meer nodig want GSM.
Hij stond daar alleen en riep herinneringen bij me op.
In militaire dienst in m’n groene kloffie naarstig op zoek naar ’n kwartje.
Ik wilde haar bellen om te vertellen,
vertellen dat ik haar miste en van haar hield.
Maar geen kwartje.
Alleen nog ’n duppie.
Naja nog een weekje.
Het had wel iets mijn gevoelens aan haar te vertellen door zo’n oude hoorn in een vochtige naar sigaretten stinkende telefooncel.
Nu met de GSM snel effe ’n SMS’je.
Dagelijks, terloops, maar de woorden hebben zo hun glans verloren.
Echter niet voor mij.
Als ik zeg ik houd van je voel ik nog de vertwijfeling in me als toen ik geen kwartje had.
Als ik zeg ik mis je voel ik weer die dramatische eenzaamheid in die oude muffige telefooncel.
Nu zeg je tegen me waarom pak je je GSM nooit op?
Denk ik; ach ik had geen kwartje…


roger op 18.06.07 @ 09:05 CST [link]


Maandag, 11 juni

Keuze.


Steeds weer willen weten.
Het antwoord.
Op die prangende vraag:
Hoe???
Steeds weer dat hoe.
Oorzaak, gevolg.
En dan de remedie of de oplossing.
Gaarne in hapklare brokken.
Past de remedie, oplossing, binnen je perceptie?
Past het binnen het maatschappelijk aanvaarde.
Past het binnen ‘jouw’ kader.
Niet?
Dan zal het wel verzonnen zijn.
Zeker zo’n reclame slogan van verzekeraars om zich zelf in te dekken:
“Eerder behaalde resultaten uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst”.
Buiten dat; dingen die voor mij werken hoeven voor jou nog niet te werken.
Dat klopt…
Wat betekend voor jou willen?
Wat betekend voor mij willen?
Voor mij: “dood of leven”.
Met andere woorden: ”hangen blijven in je klachten of gaan voor een plezierig leven”.
Hard?
Ja erg hard.
Aan jouw de keuze…

roger op 11.06.07 @ 09:15 CST [link]


Maandag, 04 juni

Waarheid II.


BDE (bijna dood ervaring) is volgens mij niet voor iedereen hetzelfde alhoewel men het vaak heeft over die bekende donkere tunnel ed.. Nou ik heb in ieder geval geen donkere tunnel gezien. Voor mij is BDE dan ook de ‘wetenschap’ dat ik bijna dood ben geweest.
Een constante reis door mijn verleden naar het huidige.
Op zoek naar ware vrijheid.
BDE verlost me van elke beperking.
Niet gevangen in wat voor keurslijf dan ook.
De vraag: wat is vrijheid?
Voor mij is dat je vrij bent als je je niet laat beperken tot één ‘waarheid’.
Want wat is waarheid?
Datgene wat ons dagelijks verteld wordt in de media, hoe wij opgevoed zijn, onze moderne wetenschap, een of andere religie, wat maatschappelijk aanvaardt is, TCM of wat?

Weten is naar mijn gevoel waarheid.

Daarom wil ik àlles weten om tot mijn waarheid te komen.
Daarbij “flirt” ik met èlke levensovertuiging, wetenschap of religie.
Niets ‘ver’oordelend, slechts ervaren, voelen, tot het mijne maken of juist verwerpen.
Daarbij kom ik slechts tot één waarheid:
Voelen dat ik leef…

roger op 04.06.07 @ 08:40 CST [link]


Maandag, 28 mei

Klaar.


Achteloos zeg je,
ik laat me inschrijven
Zodat zij voor me vinden.
De man
Die zal delen met mij,
tijd.
Ik streel je borsten.
Ik ruik je, voel je huid, je billen, je kut.
Ik mompel mmmh…
Zo onwerkelijk jij van mij ik van jouw.
Slechts voor het moment.
Je denkt dat het beter is.
Maar voor wie of wat?
De kaarten gelegd.
Maar spreken zij de waarheid?
Of verwoorden zij slechts,
slechts onze angst, ons verlangen.
Maar is onze grootste angst ook niet tevens ons grootste verlangen?
Hé ik laat je zien dat alleen wij de kosmos bezitten.
Kosmos met louter bellen.
Klingelen voor ieder moment dat onze gedachten,
Onze gevoelens,
Ons beider zijn,
Zich kruisen.
Kun je je oren sluiten voor die bellen?
Kun je ze negeren?
Zeg me als onze liefde niet is maar slechts schijn.
Hé ik kan je niet zeggen, niet schrijven.
Hé….werkelijkheid….doet pijn,
Ik begrijp het wel.
Ik leerde jou.
Jij leerde mij.
Het is klaar.


roger op 28.05.07 @ 14:02 CST [link]


Maandag, 21 mei

Zin.


Soms ontgaat mij elke zin van werkelijkheid.
Soms ontgaat mij elke zin van schijn.
Soms ontgaat mij elke zin van toen.
Soms ontgaat mij elke zin van nu.
Soms ontgaat mij elke zin van wat waarheid is.
Soms ontgaat mij elke zin van leugen.
Soms ontgaat mij elke zin van liefde.
Soms ontgaat mij elke zin van haat.
Soms ontgaat mij elke zin van tederheid.
Soms ontgaat mij elke zin van het ruwe.
Soms ontgaat mij elke zin van stijl.
Soms ontgaat mij elke zin van middelmatigheid.
Soms ontgaat mij elke zin van mijn bestaan.
En toch soms, jij, ik, wij,
Och…


roger op 21.05.07 @ 09:47 CST [link]


Maandag, 14 mei

Trots en identiteit.


De film “Der Untergang” (Hitlers laatste dagen) zag ik laatst weer voor de 2e keer.
Bruno Ganz vertolkt hier Hitler op een meesterlijke wijze.
Ik krijg steeds een bijzonder ‘naar’ gevoel van deze film.
Ik kan het niet plaatsen.
Ik zou er toch juist een goed gevoel van moeten krijgen hoe een van de grootste
misdadigers van deze wereld ‘zijn’ ondergang vindt?
Is het dan de sfeer die de film uitademt?
Dat fatalistische?
De dood?
Of is het dat onbegrijpelijke vaste geloof wat mensen kunnen hebben in een bepaald mens
en zijn ideologie?
Het is ook niet te vatten zoiets als: een vader en moeder, de familie Goebels, hun kinderen
ombrengen en vervolgens zichzelf.
Je eigen kinderen vermoorden wegens een “onbenullige” ideologie???!!!
Het druist tegen elke menselijke waarden en normen in!!!
Soms denk ik dat die Nazimisdadigers mooi hun straf zijn ontlopen door zelfmoord te plegen of te vluchten naar het buitenland.
Door de film werd ik mij bewust dat dat niet het geval was.
Ze hadden voor hen de meest erge denkbare straf reeds gehad.
Ze zijn hun “trots” verloren.
Hun identiteit.
Gekrenkt worden in je trots of je identiteit te verliezen is erger als de dood.
Krampachtig hebben zij geprobeerd in hun laatste dagen dat in ere hoog te houden.
Hun trotse rituelen verwerden zo tot een uiterst zielige vertoning.
Trots is niet definieerbaar.
Het is een soort “oergevoel”.
Ik begrijp nu waarom de film mij zo’n ‘naar’ gevoel geeft.
Mijn hersenletsel heeft mij mijn “trots”, mijn identiteit ontnomen.
Alle “vernederingen” die een man kan ondergaan heb ik ondergaan.
Fysiek, emotioneel en maatschappelijk.
Door de film begreep ik opeens waarom ik slechts een van de weinige ben die zo’n ernstig letsel
goed heeft kunnen doorstaan.
Mijn gekrenkte trots en verloren identiteit…

roger op 14.05.07 @ 08:23 CST [link]


Maandag, 07 mei

Schrijven.


Grass sprak eens de gevleugelde woorden: “geheugen is als een opstandige oude dame”.
Dit past geheel bij een van mijn vorige spinsels (geheugen).
Grass, Günther Grass (schrijver van oa. Die Blechtrommel) neergesabeld door de Duitse
pers om zijn verzwijgen over zijn deelname aan de Waffen SS in ’40.
Grass de grote vechter tegen de Nazi’s!!??
Hij?
Ja.
Grass is diep getroffen.
Ik voelde zijn teleurstelling, zijn opstand tegen de maatschappij.
Zijn maatschappij waar hij voor gevochten heeft tegen de Nazi’s.
Toch wordt hij door de pers met de grond gelijk gemaakt omdat hij als 17 jarige knaap
even gekozen heeft voor de verkeerde kant.
Het bestrijkt maar een hele korte periode van zijn leven.
De meerdere decennia lang dat hij politiek actief is geweest voor meer gelijkheid en voor meer gerechtigheid in zijn land voor de zwakkeren doet even niet ter zake.
Hoge bomen vangen veel wind en Grass neemt niet bepaalt een doekje voor zijn mond voor bepaalde
‘mis’toestanden in zijn land.
Terecht dat hij “terug gepakt” wordt door de media en politici.
Ik bedoel die “rooie rakkers” weten allerlei “kapitalistische misstappen” goed aan de kaak te stellen.
Het spreekt ook tegen Grass dat hij “het” verzwegen heeft.
Maar toch; is het niet van de dolle dat iemand met de grond gelijk wordt gemaakt om een kleine misstap in zijn leven. Alle goede dingen, die ook nog het slechte vele male overtreffen, worden gewoon vergeten!
Niet dat ik Grass verzwijgen goedkeur, begrijpen doe ik het wel.
Hij is schrijver.
Als schrijver stel je je bijzonder kwetsbaar op.
Is het door jouw geschrevene eenmaal in de wereld kunnen ze je maken en breken.
Jij als schrijver, met de beste bedoelingen, schrijft over jouw waarheid.
Nee en niet iedere lezer kan zich hier in vinden.
Het kan soms geheel verkeerde dingen teweeg brengen.
Ik ben me hier bewust van.
Mijn streven als schrijver is het ook dat ik iets teweeg breng met mijn schrijven.
Anders heeft het geen enkele zin dat ik het schrijf en is het “pulp”.
Moet Grass zich de kritiek laten welgevallen?
Ja.
Maar het is godvergeten moeilijk als je aangevallen wordt op jouw “stokpaardje”.
Sterker nog als men niet instaat blijkt te zijn enige gegronde kritiek te geven op jouw
standpunten maar je neer halen op je gemaakte fouten in het verre verleden.
Goedkoop en geeft weinig blijk van enig respect.
Het enige wat je dan nog hebt is:
schrijven…

roger op 07.05.07 @ 08:54 CST [link]


Maandag, 30 april

Oorsprong.


In een kleine stad in het zuiden.
Een oude flat met een stinkende lift en een oud trappenhuis.
Alles grijs en as grauw.
Toch,
in een bunkerachtige galerij een deur en raam vol bloemen.
Alles kleurrijk versiert, de geur van wierrook, dromenvangers.
Een oude Indische vrouw, klein, haar haar kleurrijk geverfd.
Ze nodigde ons uit.
We traden binnen in haar kleine, grote wereld.
Ze kwam bij me zitten.
Een totaal vreemde voor mij en toch zo bekend.
Ze belichaamde mijn oorsprong.
Ik heb er niets mee.
Waar gaat het om?
Steeds weer zoekende naar het antwoord.
Ligt het antwoord hier?
Je weet het wel, zei ze.
Ik hoef het je niet te vertellen.
Je oorsprong.
Ze glimlachte…

roger op 30.04.07 @ 10:19 CST [link]


Maandag, 23 april

Hand in hand.


Ze liepen hand in hand in een vreemde stad.
Beetje onwennig.
Twee totaal vreemde werelden bij elkaar.
Even daar een nieuwe wereld.
Zij beide moeten loslaten hun oude wereld.
Om even te vinden wat zij beide zoeken.
Het is de eenzaamheid die ze verbindt.
Zij weten het echter zelf niet.
Handen verstrengeld in elkaar.
Misschien was hun begin te heftig.
Zijn er stappen overgeslagen.
Zijn onstuimigheid.
Haar vrouw zijn.
Kom laten ze opnieuw beginnen.
Bij het begin,
hand in hand samen de eenzaamheid overwinnen…

roger op 23.04.07 @ 09:01 CST [link]


Maandag, 16 april

Geheugen.


Ik heb een boek over hersenletsel geschreven.
Ik geef een gedetailleerde beschrijving van de werking van de hersenen.
Het geheugen, mijn geheugen.
De macht, controle die ik heb over mijn hersenen.
Of zou moeten hebben.
Maar ben ik mijn hersenen?
Of zijn mijn hersenen ik?
Alsof ik als een soort keizer mijn hersenen regeer.
En ik dan, die keizer, die heeft dan toch ook hersenen?
Wie regeert dáár dan over?
Zo’n soort kip of het ei verhaal.
Eigenlijk beschrijf ik in mijn boek hoe ik denk dat het zit.
Kom zelfs met bewijzen van mijn theorie.
Ja en toch steeds weer verassen mijn hersenen me.
Trap ik in de valkuil.
Hebben ze me beet.
Spelen ze verstoppertje.
Waar is mijn controle nu?
Ik ben zondermeer instaat tot massa’s informatie tot mij te nemen.
Doe dat dan ook voortdurend.
Maar nog steeds ben ik niet instaat deze informatie bij oproep weer te reproduceren.
Mijn hersenen maken steeds weer nieuwe “mapjes” waar de informatie wordt opgeslagen.
Maar waar?
Ik, of mijn hersenen, heb of hebben een tomeloze nieuwsgierigheid naar van alles en nog wat.
Leggen ook, gevraagd of ongevraagd, allerlei verbindingen.
De keizer verliest zo zijn macht, zijn controle.
Zeer lastig bij het studeren.
Moet ik mijzelf nu mijn nieuwsgierigheid ontzeggen?
Of verschuil ik mij nu achter mijn, schijnbaar, aanwezig handicap;
Hersenletsel.
Dat ik daardoor gewoonweg niet meer kan studeren.
Moet ik nu de handdoek in de ring werpen?
Of moet ik, stijfkoppig als ik ben, weer gewoon doorgaan?
Wie gaat daar nou een antwoord op geven; ik of mijn hersenen?


roger op 16.04.07 @ 09:04 CST [link]


Maandag, 09 april

Één minuutje


De dokter gaf hem nog twee maanden te leven.
Twee maanden!
Wat zou hij allemaal nog gaan doen in die twee maanden?
Al zijn geld opnemen van de bank en de bloemetjes flink buiten gaan zetten?
De reis maken die hij altijd heeft willen maken?
Alles doen wat hij ooit had willen doen en wel nu!
Wat een cliché.
Iedereen zou dat zeggen als hij of zij nog maar twee maanden te leven had.
Maar weet eigenlijk iemand hoe lang hij of zij nog heeft?
Misschien heeft hij/zij nog maar één minuutje en wordt dan getroffen door de bliksem.
Of krijgt een hartstilstand.
Als u zou weten dat u nog één minuutje had, wat zou u doen in dat minuutje?
60 hele seconden lang?
In een fractie moet u een keuze maken.
Uw geliefde, kinderen of misschien wel de hond nog een kus geven.
En dan floep het lichtje is uit…
Weet u, bij mij ging floep het lichtje uit.
Het werd me niet even netjes van te voren verteld.
Gewoon plots; lichtje uit.
Ik kon niet even bedenken wat ik in de mij nog resterende tijd zou gaan doen.
Zelfs niet voor een van de meest basale dingen als afscheid nemen.
Wat een voorrecht eigenlijk als iemand je verteld dat je nog maar 2 maanden hebt.
Niet meer die onzekerheid van wanneer het gaat gebeuren.
Je kunt in alle rust afscheid nemen van je geliefden.
Misschien een knalfeest geven.
Niet te uitbundig want je erven zullen echt niet hun hele erfenis willen opdrinken.
Als je iets na te laten hebt natuurlijk.
Toch, mijn lichtje ging plots uit.
Zoals het uit ging, ging het helaas niet zomaar weer aan.
Kan ik dat uitleggen?
En dan hoe ik weer hersteld ben.
Kan ik dát uitleggen?
En zou iedereen dat dan kunnen?
Zeker weten.
Gewoon door te leren een keuze te maken als je nog maar 1 minuutje te leven had…

roger op 09.04.07 @ 11:42 CST [link]


Maandag, 02 april

Tijd 2.


Ik zag haar lopen hand in hand.
Wat doet het met me?
Wat bracht ons samen?
Was het slechts dat ene?
Of toch meer maar stoelde het op valse verwachtingen.
Wij wilden zo graag,
zeggen ik houd van jou.
Woorden blijven slechts woorden zonder een bevestiging.
Maar hoe hadden wij het willen bevestigen?
Met een ring?
Met een contract?
Je geeft iets van jezelf zonder iets terug te verlangen.
Of misschien enkel een van de meest schaarse dingen van onze tegenwoordige tijd:
Tijd en aandacht.
Nu daar hand in hand,
tijd en aandacht.
Maar ook dat ene?
Dat gene wat tijd belangrijk maakt.
Tijd heeft anders geen zin.
Het is universeel.
Volle tijd wordt lege tijd.
Willekeurig in te vullen door welke bezigheid dan ook.
Soms wil ik de antwoorden.
Eis ik de antwoorden.
Slechts een ding kan me de antwoorden geven;
Tijd…

roger op 02.04.07 @ 09:15 CST [link]


Maandag, 26 maart

Vrijheid.


Ik zag zaterdag de film “Braveheart” met Mell Gibson en bedacht volgende hersenspinsel. Ik zag
veel herkenning in de film gaf me een gevoel wat ik mis als man in onze mooie “gladde” moderne maatschappij:

Rijdend op je paard, je spieren gespannen met de aderen zichtbaar op je huid, met rechte rug trots met een verbeten gezicht roepen:

VRIJHEID!!!

Het gevecht van de Schotten tegen de Engelse onderdrukking.
Ze volgden hun leider; William Wallance.
Hij gedreven door wraakgevoelens op de Engelse overheersers.
Zij die zijn geliefde onteerden en vermoorden.
Zij die zijn volk hun vrijheid ontnam.
Vrij in denken en doen.
Recht op zelfbeschikking.
Een strijd op leven en dood.
Trots, eer en vrijheidsgevoel.
Tegenwoordig, vanzelfsprekend.
Ja is dat zo?
Wat is trots, eer en vrijheidsgevoel voor de moderne westerse man?
En is de Engelse onderdrukker nu niet onze heilige economie?
Het eeuwig moeten presteren, een grote auto, groot duur huis met dito hypotheek,
mooie verre vakanties, perfecte vrouw en kinderen.
Superbaan, superbaan, superbaan,
Heb je de vuilnis al aan straat gezet?
De hond uitgelaten ennuh volgens de “Cosmo, Flair, Linda”,
moet een man tijdens het vrijen…….
Maar dan moet je nog een beetje oefenen hahahaha,
toch?
Anders moet je toch eens gaan praten met een “relatietherapeut”.
Wees eens niet zo’n Macho!
Weet je, eens zei iemand tegen me:

“Jij, jij bent echt vrij”

Een groter compliment had ze me niet kunnen geven…


roger op 26.03.07 @ 09:22 CST [link]


Maandag, 19 maart

Un Gelato al Limon.


De man waar ze tegen op zag.
Hij die bepaalde wat mooi, wat lelijk was.
Wat goed, wat slecht was.
Steeds willen voldoen aan dat beeld.
Zijn beeld.
Verwrongen tot haar ideaal.
Ze wilde hem behagen,
steeds weer bang niet goed genoeg te zijn.
Een kind zo onschuldig verloor het kind zijn.
Te jong om volwassen te zijn, te oud om kind te zijn.
Een oude grijze man achter een vleugel.
Hij speelt “Un Gelato al Limon”, “Un Gelato al Limon”.
Zou ze een citroenijsje met hem eten?
Slechts om hem te behagen.
Niet voor zich zelf.
Geen lof.
Slechts misprijzen.
Als kind kon ze geen citroenijsje eten.
Nu als vrouw zou ze een citroenijsje met een man willen eten.
Maar ze heeft nooit geleerd.
“Un gelato al Limon”, “Un gelato a Limon”.
Geen misprijzen.
Wel liefde.
Kom eet met hem,
“Un Gelato al Limon”, “Un Gelato al Limon”…



roger op 19.03.07 @ 07:44 CST [link]


Maandag, 12 maart

Volmaakte onvolmaaktheid.


De oude schilder staat in de galerij.
Vele bezoekers voor zijn werk.
Zijn schilderijen.
Taferelen van liefde, echte passie.
Taferelen van eenvoud, van schoonheid.
Haar gezicht,
het heden en verleden zichtbaar.
Haar borsten hangen.
Haar borsten zijn klein.
Of toch groot?
Ze is te mollig, te dun.
Weelderig schaamhaar of,
of helemaal glad.
Haar schaamlippen, te groot, te klein.
Haar clitoris,
tjee.
Haar billen.
God haar billen.
Een glimlach op zijn gezicht.
Denkt aan de momenten met haar.
“Zijn wijf”.
Warmte vervult hem.
Schilderde hij wat hij zag?
Of volgens beeld in zijn hoofd?
Zij daar op het schilderij is.
De mensen schuifelen aan en aan.
Lachen, kijken maar zien niet.
Ze bieden, drinken,
nog meer…te veel.
De schilder is geen deel.
Als kunstenaar onbegrepen.
Zijn liefde voor,
volmaakte onvolmaaktheid.


roger op 12.03.07 @ 08:14 CST [link]


Maandag, 05 maart

Man komt bij een dame.


Man komt bij een dame.
Vreemde sms’jes.
Ten volle overtuigd dat.
Maar een grove vergissing.
Man komt bij een dame.
Geleid door zijn geilheid.
Of eerder geleid door gebrek aan genegenheid.
Thuis, zij, onverschillig.
Koude, sleur van alle dag.
Man komt bij een dame.
God wat is ze mooi.
Opwindend, zo anders.
Toch onzeker want ze is niet,
niet wat hij denkt.
Zij, verrast, niet beledigd.
Zich niet realiserend dat,
Maar haar redding.
De man.
Hij die overziet.
Ondanks,
Man komt bij een dame…

roger op 05.03.07 @ 08:55 CST [link]


Maandag, 26 februari

Kunst met een grote K, literatuur en eeuwig leven.


Literatuur.

De vraag: wat is literatuur. Er is heel veel gezegd door mensen die er
iets van af denken te weten. Het is ook zoiets als een
“eeuwige discussie” geworden. Zo zouden de boeken van Godfried Bomans
géén literatuur zijn. Evenals wat bijvoorbeeld Toon Kortooms geschreven heeft.
Nou voor mij was dat literatuur. Het heeft mij namelijk aan het denken gezet.
Het heeft mijn jeugd op een bepaalde manier gekleurd.
En dan het werk van Ronald Giphart, zelfde leeftijd als ik, zelfs aan zijn boeken
wordt getwijfeld of het wel of geen literatuur zou zijn. Toch een veel gelezen en
moderne schrijver van nu! Ook hij verzandt steeds weer in deze ”domme” discussie.
Ik denk, althans voor mij, dat dat is wat literatuur juist moet doen: aanzetten tot denken,
leiden tot discussie.
De lezer op “nieuwe of andere” gedachten brengen. Anders heeft het toch geen enkel waarde?
En dan wat ik schrijf, is dat literatuur?
Natuurlijk heb ik de pretentie helemaal niet om literatuur te schrijven. Maar toch na een heftige
een discussie met een vriendin van me over wat wel of geen literatuur is moest ik toch wel
even denken aan mijn “spinsels” want steeds weer zoek ik de grens op om met zo weinig
mogelijk woorden zo veel mogelijk te zeggen. En dát wat ik zeg moet ook nog op velerlei
wijze te interpreteren zijn omdat ik wil dat de lezer uiteindelijk zelf bepaalt wat hij leest
in mijn spinsel en dat ik toch zeg wat ik wil zeggen. Ik voor mij, even onbescheiden, is dat kunst
met een grote K.
En is dit nou wel of geen literatuur?
Volgens wiens criteria?
En breng ik u op andere gedachten of zet ik u überhaupt aan het denken met mijn spinsels?
Dat hoop ik althans.
Maar wat maakt het eigenlijk uit?
Om ze te schrijven zet mìj in ieder geval aan het denken.
“Ik denk dus ik besta” om maar eens een beroemde Franse filosoof René Descartes te
citeren. Voor mij hebben deze woorden des te meer waarde omdat ik mij steeds weer
bewust ben dat ik überhaupt nog leef!
Maar goed hier mijn spinsel voor vandaag.
(Speciaal voor Marjon en haar “kader” voor literatuur).

Eeuwig leven.

Tot nu toe was er ik.
Gisteren was ik.
Evenals een dag van te voren of een jaar of jaren daarvoor.
Toch er was een moment.
Toen was ik niet.
Ik vond mijn ontstaan ergens in een verleden.
De blauwdruk van mijn bestaan bepaalt door mijn voorvaderen.
Mijn vader en moeder.
Hun vader en moeder.
En weer hun vader en moeder etc..
Vele geliefden eerder.
Vele liefdesaffaires eerder.
Tot het oneindige ver terug.
Steeds weer een zaadje, een eitje.
Was het altijd met wederzijds instemmen?
En hoe vaak toeval?
Of is het altijd toeval?
Maar denkt u eens na over wie die mensen allemaal geweest kunnen zijn.
Gewone burgers, boeren, arme lui of helden, verraders, ridders, rijke lui, koppensnellers of, of…
Er zijn geloofsovertuigingen die beweren dat een kind kiest voor leven.
Kiest voor zijn of haar ouders.
Maakte ik de keuze voor hen die de blauwdruk van mijn bestaan werden?
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik een keuze gemaakt heb om wéér te leven.
En eens maak ik de keuze om te sterven
Hoezo ik maak een keuze voor te leven of te sterven?
Is daarvoor een bewijs dat ik dat inderdaad bepalen kan?
U zult het nooit weten want als u sterft weet u niet of ik al gestorven ben.
Maar wie wil er eeuwig leven?
Er komt een moment dat de mensen die je verleden vormen er niet meer zijn.
En kun je eeuwig leven als je geen verleden meer hebt?
Ik troost me met de gedachte dat ik steeds weer nieuwe mensen leer kennen.
Dus dat ik steeds weer opnieuw een verleden krijg.
Zou ik alle indrukken van langer als een gemiddeld mensenleven kunnen verwerken?
Of zouden mijn herinneringen steeds vervagen en verdwijnen?
Zou ik kunnen zien wat er van “mijn blauwdruk” in de verdere generaties na mij overgebleven is?
Zou het me spijten?
Zou het me trots maken?
Of moet ik dat allemaal niet willen weten en gewoon doorgaan met mijn eeuwig leven?
Of, of voor een moment kiezen en zeggen: ik wil niet meer?
Laat het mijn eigen keuze zijn.
Ik moet zeggen: het zál mijn eigen keuze zijn…


roger op 26.02.07 @ 13:18 CST [link]


Maandag, 19 februari

spinsels.


Mijn kop zit vol spinsels.
Reeds geschreven in mijn computer.
Alsof er geen einde aan komt.
Ik weet nog wel het begin.
Maar ik weet nooit het einde.
Dat fenomeen nooit geaccepteerd.
Want wat is einde?
Dood?
Elk einde is voor mij een begin voor het nieuwe.
Het oude leeft voort.
Voort in mijn energie.
Ik kan het loslaten,
rationeel.
Maar niet de ontstane energie.
Het is een bron.
Bron voor nieuw leven, nieuwe spinsels.
Steeds weer,
Oneindig,
Spinsel,
Spinsels.
Verlos me, verlos me van de waterval van woorden, gedachten.
Zonder…….einde…….

roger op 19.02.07 @ 10:01 CST [link]


Maandag, 12 februari

Liedje.


Moeder vind je dit liedje mooi?
Je zong het altijd toen ik klein was.
Ik kan het slechts neuriën.
Toe zing de woorden.
Laat me even wiegen in je armen.
Laat me even weer kind zijn.
Ver weg van die harde buitenwereld.
Zing voor me het liedje zodat ik kan slapen.
Kan dromen van wat ik had kunnen zijn.
Kan dromen van waar ik had kunnen zijn.
Weet je, toen als kind,
onwetend.
Onwetend wat droom, werkelijkheid is.
Pijn slechts een bezeerde knie.
Verdriet slechts het verlies van onze hond.
Nu?
Toe zing het liedje voor me…


roger op 12.02.07 @ 09:08 CST [link]


Maandag, 05 februari

Mijn naam.


Ze riep mijn naam.
Mijn naam zoals bedacht door mijn moeder.
Reeds lang vergeten.
Trots van een kleine man.
Het was weer daar;
mijn naam.
Eigenlijk valse trots.
Ze maakt me bewust wie ik eigenlijk ben.
Kind laat me in ogen kijken.
Zo onschuldig,
toen.
37 Jaar later nu, mijn naam.
Ze zei het zacht, fluisterend.
Mijn naam.
Ze maakt me wakker.
Want ik ben mijn naam.
Ik fluister zacht;
Ja,
Ja…

roger op 05.02.07 @ 09:19 CST [link]


Maandag, 29 januari

Stukje voor stukje.



Stukje voor stukje ontdek ik je.
Ontdek ik je zijn,
Je weten,
Je toen,
Je nu,
Je alles.
Maar laat je ook?
Stukje voor stukje.
Je lichaam als een oneindig bloemenveld.
Je geest als oneindige sterrenhemel.
Het eerste als het laatste reeds eerder ontdekt.
Hun sporen achterlatend.
Gebroken bloemen.
Gevallen sterren.
Stukje voor stukje.
Die ene bloem.
Die ene ster.
Nog steeds ongeschonden.
Ik zal vinden.
Stukje voor stukje…

roger op 29.01.07 @ 14:01 CST [link]


Maandag, 22 januari

Lichtzinnig?


(Ik heb met dit gedicht deelgenomen aan de wedstrijd voor de trofee
van de “raadselige roos”. De jury vond het 3 keer niets. U?)

Ondraaglijk,
die lichtzinnigheid.
Steeds weer vervoert door dat ene,
dat wat je niet beschrijven kan.
Niet te vatten in woorden.
Wel steeds geprobeerd.
Het is vreselijk om van iemand te scheiden waarvan je houdt.
Goed wetende dat dat het beste is.
Maar voor wie eigenlijk?
Geen lichtzinnig besluit.
Dingen gebeuren niet uit lichtzinnigheid
maar omdat de tijd dat zo bepaalt heeft.
Je moet mee in de stroom van de tijd.
Je hebt het zelf in werking gezet.
Maker van je eigen geluk.
Maar maak je ook je eigen ongeluk?
Alsof het een keuze is.
Geluk, ja.
Ongeluk, nee.
Toch beide.
Noodlot?
Waar ontleent zich het zijn bestaansrecht aan?
Dan komt het moment.
Moment van geluk.
Geef je er aan toe,
of laat je?
Je kiest voor dat moment.
Want misschien nooit meer.
Dus lichtzinnig?

roger op 22.01.07 @ 10:32 CST [link]


Maandag, 15 januari

Ben.


Steeds maar willen weten:
Is het waar?
Het gevoel.
De bevestiging willen hebben.
Van mij.
Van jezelf.
Is het de realiteit?
Of slechts een beeld.
Geschapen door je verleden.
Een projectie op je leven, nu.
Een leugen of,
of de waarheid.
Verpakt in de waan van het moment.
Ben enkel,
Ben…


roger op 15.01.07 @ 09:46 CST [link]


Maandag, 08 januari

Tools.


Juli 2005 zag ik de film “what the bleep do we know”.
Ik realiseerde mij toen niet,
Ik zag het onlangs voor de 2e keer.
Raakte diep geëmotioneerd.
Wetenschappers van gerenommeerde universiteiten van de VS.
Vertelden van “mijn” onderzoek.
Ik denk echter de “missing link” was de koppeling naar de realiteit.
Met hun zelf zijn.
Ze namen geen deel aan hun weten.
Slechts een abstractie van de wetenschap.
Verkondigden het als (hun) “waarheid”.
Het denken gecomprimeerd tot het abstracte weten van de kwantumfysica.
Zich niet realiserend wat het betekent voor het individu in bijzonder,
de mens zelf.
Ze gaven geen ‘tools’ om die wetenschap te gebruiken in de praktijk.
Het blijft zo slechts…
wetenschap.
Ik ontdekte de ‘tools’…………..


roger op 08.01.07 @ 15:47 CST [link]


Maandag, 01 januari

Woord.


Ooit een ander woord gevonden?
Voor vluchten.
Voor verlaten.
Hebzucht.
Macht.
Of is het lelijker of erger?
Of juist.
Liefde,
Warmte,
Geborgenheid,
Of ook wel geil,
Is dit verwerpelijk of juist een antwoord.
Antwoord op niet gestelde vragen.
En nu zij?
Maar er is geen woord om haar te beschrijven.
Haar schoonheid of haar lelijkheid.
Wat is schoonheid, lelijkheid?
Haar koelte of warmte of,
of dat wat maakt zoals ze is.
Is haar lelijkheid haar schoonheid?
Haar schoonheid haar lelijkheid?
Ze is slechts,
of helemaal.
Steeds stoot ze af, trekt ze aan.
Een oorlog tussen de zoekenden.
Of reeds gevonden maar niet weten.
Is het slechts of juist dat ene woord?
Liefde?.......


roger op 01.01.07 @ 14:27 CST [link]


Nieuwjaar.


Tja een spinsel over het nieuwe jaar.
Over het oude jaar.
Een tijd van terug kijken.
Een geweldig jaar!
Veel liefde.
Veel besluiten.
Nu nieuwe horizonten.
Ben ongelooflijk nieuwsgierig.
Zalig nieuw jaar!!!


roger op 01.01.07 @ 14:26 CST [link]


Maandag, 25 december

Kerstmis.


Ongelooflijk netjes.
Lief, we houden van elkaar.
Geen ongetogen woord.
Sissi, dokter Chivago, Lassie,
Twee dagen onwerkelijkheid.
Geen moord, doodslag, oorlog, honger of verzin hoe erg.
Geen wreedheden, seksloos, brave burgervaders en moeders.
Vrede op aard!
Vergeving!
Slechts een enkele werkelijkheid blijft bestaan:
Hersenletsel…

roger op 25.12.06 @ 11:35 CST [link]


Maandag, 18 december

Zij.


Onverwacht,
of geleid door de kosmos.
En wist ik.
Verwachte ik het.
Onzeker maar toch vastberaden.
Nieuwsgierig om het pad te begaan.
Bewust van de valkuilen.
Bewust van haar ongelooflijk zijn.
Het overdonderde me.
Gaf me tevens rust want nu weet ik.
De vraag die ik stelde,
bevestigd.
Maar moest eerst afmaken wat heel mooi was.
Het is klaar en plots was daar;
Zij…


roger op 18.12.06 @ 09:29 CST [link]


Donderdag, 14 december

Zufrieden.


Jungke ich bin zufrieden.
Du machst Fortschritte.
Du lehrnst schnell.
In Anfang du hast Scheisse gemacht.
Naja und jetzt…
Mmm, aber ich bin nicht zufrieden.
Nicht schnell genug.
Moh, schnelligkeid ist jetzt nicht wichtig.
Hab Zeit, dat kommt,
du bist schnell genug.
Du musst es erstmahl richtig machen.
Hab geduld, ich dir trainieren.
Es kommt alles, du wirst sehen.
Du wirst gewinnen…

roger op 14.12.06 @ 14:47 CST [link]


Maandag, 04 december

Tranen.


Ik laat tranen.
Voor jou.
Je liet me.
Ik liet jou.
Wij samen.
Jij,
Ik.
Ik laat tranen.
Toch de moeite
Het bracht dat ene.
Wat ik nooit had kunnen dromen.
Toch,
Ik laat tranen.
Mijn doel bereikt.
Jij op eenzame hoogte.
Ik gelijk.
Ik laat tranen.
We kijken en zien.
Wat nooit heeft kunnen zijn.
Toch dat ene moment,
De vele momenten.
Lachen...

roger op 04.12.06 @ 08:48 CST [link]


Maandag, 27 november

Samen.


Als ik naar je kijk.
Wij horen bij elkaar.
Hand in hand, weet je.
Jij en ik zoveel lief en leed.
Soms een beetje te veel leed.
Toch steeds weer een alles overheersend lief.
Je kijkt me aan.
Ik kijk jou aan.
Herinner je?
Mijn twijfel.
Sorry ik kan niet altijd je prins zijn.
Jij altijd mijn prinses?
Deel met me.
Je zijn.
Je verlangen..
Je dromen.
Samen.


roger op 27.11.06 @ 09:23 CST [link]


Maandag, 20 november

Vrijheid.


De reiziger bevindt zich in een woestijn.
Honger en dorst kwelt zijn geest en lichaam.
Wat rest zijn nog wat dadels en een kwart amfora water.
In de oase kan hij zich laven aan haar bronnen.
De oase lonkt.
Maar moet hij zich schikken naar de grillen van haar natuur?
Het ene moment overvloedig met haar water en vruchten.
Het andere moment niets, slechts een fata morgana van zijn geest.
En moet hij zich schikken aan zoiets primairs als honger en dorst?
Het beperkt zijn geest maar vooral zijn vrijheid en trots.
De reiziger wil zich door niets of niemand laten leiden.
Slechts door zichzelf.
Enkel een concessie aan het leven.
Bewust dat de feitelijke beslissing altijd nog bij hem zelf ligt.
Een besluit in zich zelf, voor zich zelf.
Zijn vrijheid...


roger op 20.11.06 @ 09:08 CST [link]


Maandag, 13 november

Horizon.


De reiziger keek naar de sterrenhemel.
Als een keizer stonden zijn ogen gericht op het Zuiden.
Zijn horizon.
Links van hem het Oosten, rechts van hem het Westen.
Achter hem zijn onderdanen, het Noorden.
Het Zuiden staat gelijk aan; warm, groeien, het ontstaan van, bron van leven.
Het Noorden staat gelijk aan; koud, stagnatie, veroudering en dood.
Het westen winderig en nat.
Het Oosten droog, koud en onvoorspelbaar.
Als reiziger vrij om zijn horizon te kiezen.
Niet als keizer.
Hij draagt namelijk de verantwoordelijkheid over zijn onderdanen.
Zij verwachten, eisen, voorspoed en leven.
Dat is wat hem keizer maakt.
Zijn zijn.
Vrij zijn horizon te verleggen echter niet vrij van zijn verantwoordelijkheid.
Zijn horizon is het Zuiden want hij wil keizer zijn...

roger op 13.11.06 @ 10:48 CST [link]


Dinsdag, 07 november

Edge.


Don´t push me ´cause I´m close to the edge.

STOP.
roger op 07.11.06 @ 10:23 CST [link]


Maandag, 06 november

Correct.


Een bijzondere man.
Met een gemiddelde Vinex woning in een gemiddelde wijk.
In een gemiddelde stad van een gemiddelde provincie in een gemiddeld land.
Gemiddelde vrouw met gemiddelde kinderen.
Alles correct.
Werken, belasting betalen, nog meer werken, nog meer belasting betalen.
Verantwoord eten, geen alcohol, kinderen geen snoep.
´s Avonds het NOS journaal, vroeg naar bed.
Seks volgens schema, correct volgens het boekje.
Leve het feminisme, Opzij, de Flair, Cosmopolitan.
Midlive?
Nee nu geen tijd.
Bijna vakantie.
Maar zo weer voorbij.
Werken, belasting betalen, werken, belasting betalen, werken, belasting betalen.
Vakantie,
Werken, belasting betalen, werken, belasting betalen, werken, belasting betalen.
Vakantie,
Werken, belasting betalen, werken, belasting betalen, werken, belasting betalen.
Vakantie,
Werken, belasting betalen, werken, belasting betalen, werken, belasting betalen.

Dood….

roger op 06.11.06 @ 09:23 CST [link]


Maandag, 30 oktober

Wij.


Als ik bij jou ben,
Ben ik nooit geweest.
Als ik bij jou ben,
Is mijn verleden nu.
Als ik bij jou ben,
Is mijn ‘nu’ verleden.
Als ik bij jou ben
Heb ik geen verlangen.
Slechts dat het is.
Als ik bij jou ben,
Voel ik.
Als ik bij jou ben,
Zie ik.
Als ik bij jou ben,
Hoor ik,
Als ik bij jou ben,
Van alles niets en toch alles.
En toch als ik bij jou ben,
ben ik,
Groot als het universum,
Klein als een atoom.
Het totaal niet meer of minder als,
Wij…….


roger op 30.10.06 @ 11:10 CST [link]


Woensdag, 25 oktober

Kapitein.


Hij stond daar op de brug van de kleine kotter.
Kapitein van zijn schip, zee, aarde en kosmos.
Zijn gezicht stoer op het Westen gericht
Onaantastbaar voor de invloeden van het leven.
Vrij en onafhankelijk.
Toch, papa keek naar hem en voelde hem,
Die kleine grootheid.
Wil hem vasthouden,
Toch daar op die kotter heeft hij hem weer een stukje moeten losgelaten.
De grote kleine kapitein…

roger op 25.10.06 @ 19:45 CST [link]


Maandag, 09 oktober

Godin.


Zing me in slaap, godin.
Ik ben moe, godin.
Ik wil alleen maar slapen,
Wek me niet in de morgen.
Morgenvroeg zal ik weg zijn.
Voel je niet vervelend voor mij.
Zing, zing, godin.
Ik wil niet meer alleen wakker worden.
De stand van de zon de maan,
Bepalen jouw, mijn zijn, godin.
Het is de gang van de natuur.
Ben mijn, godin.
Ik ben reeds jouw, godin.
Godin zangeres,
Godin geliefde,
Godin meisje,
Godin vrouw,
Godin minnares,
Deel met me godin,
Jij…….godin…….

roger op 09.10.06 @ 09:24 CST [link]


Maandag, 02 oktober

Maître.


Nieuwe maître uit de Oekraïne. (3e les).
(Gebroken Duits met accent).

He Jungke du bist besser geworden.
Wen ich dich erste mahl gesehen habe,
Eine Kathastrophe!
Mmm nouja zeg…
Éé du bist doch kein Weib?
Brauch dich doch nicht dauerend Complimente zu geben?
Hab dich beim Fechten gesehen.
Du bist schnell,
Verdammt schnell!
Aber deine Schnelligkeit bringt dir niks.
Keine Koördination.
Aber dat kriegen wir schon hin…..



roger op 02.10.06 @ 09:36 CST [link]


Maandag, 25 september

Als het niet de liefde is.


Als het niet de liefde is wat ons samen brengt.
De aantrekkingskracht spiritueel, intellectueel, seksueel.
Dan is het beter te ontkennen,
Want ik draag de last van mijn verleden.
Ik sta in het krijt.
Kan dit nooit meer inlossen.
Tijden veranderen.
Maar vooral ik zelf.
Jij?
Kun je loslaten?
Of houd je vast.
Datgene waarin je vast gelooft.
Datgene wat je gevangen houdt.
Ontdoe je van je boeien.
Bevrijd jezelf van die strop.
Of ik het kan?
Ja maar langzaam.


roger op 25.09.06 @ 13:22 CST [link]

Maandag, 18 september

Er moet zijn.


Een plaats waar slechts liefde is.
Een plaats waar geen honger of dorst heerst.
Een plaats van geborgenheid.
Een plaats waar mijn geest de ruimte heeft.
Ruimte waar het zich kan ontplooien en groeien.
Een ruimte groter dan hemel en aarde of de cello van Bach.
Een relatief klein instrument maar laat voelen wat in hem leefde.
Kom neem me bij de hand en voer naar de werelden die ik nog niet ken.
Werelden waar ik kan zijn.
Ontdaan van de gemiddelden van de grootste gemene deler.
Jij leidt mij,
Ik leid jou.
Samen bereiken we de toppen van ons beider denken.
Naar dat ene plaatsje,
Slechts liefde,
Geen honger of dorst,
Geborgen,
Ruimte voor onze geesten.
We groeien en groeien,
Er moet zijn…


roger op 18.09.06 @ 09:18 CST [link]


Maandag, 11 september

Denken.



Het leven van een man is dat wat hij in zijn denken daarvan maakt. (Marc Aurel 121 jr. na Chr.)
Oud gezegde maar erg waar.
Alles wat ik ben is mijn denken.
Mijn denken is soms groter dan ik aan kan.
Soms kleiner dan bij me past.
Maar steeds het denken.
Ik denk me daar heen waar ik heen wil.
Soms beter niet,
Soms beter wel.
We horen bij elkaar.
Mijn denken en ik.
Is mijn denken ik?
Ben ik mijn denken?
Wie of wat bepaalt dan mijn handelen?
Wie geeft denken het denken?
Kan ik dat zo vragen?
Vraag ik dat of mijn denken?
De omstandigheden?
Mijn achtergrond?
Mijn perceptie?
Of het moment?
Laat me tegen je aan liggen.
Naakt.
Bescherm me tegen mijn denken.
Laat me mijn denken,
Laat me zijn bij jou.
Laat me enkel zijn zodat mijn denken geen macht over me heeft.


roger op 11.09.06 @ 08:57 CST [link]


Maandag, 04 september

Ietsjes langer...


Zing me in slaap.
Zodat ik kan dromen
Van jou,
Van mij,
Er moet zijn,
Een betere wereld,
Gelukkig, wij allemaal samen.
Zing me in slaap.
Maar als je 5 seconden hebt.
Misschien, misschien,
ietsjes langer.
Vertel ik je mijn levensverhaal.
Maar wie interesseert het?
Misschien zij die zoeken?
Of zij die reeds gevonden hebben?
En is het slechts een bevestiging.
Kom zing me in slaap.
Dan kan ik slapen,
’n nacht, ‘n dag of misschien, misschien,
ietsjes langer...

roger op 04.09.06 @ 08:58 CST [link]


Maandag, 28 augustus

Ik laat.


Ik heb haar 1000 keer verloren.
Ik heb haar 1000 keer teruggewonnen.
Toch iedere keer weer als de eerste keer.
Het verlies.
De hereniging.
Negatief.
Positief.
Maar steeds heftig.
Ik verzet me er niet meer tegen.
Laat het over me.
Neem het.
Het gaat tot in m´n ziel.
Ik laat,
Ik houd,
Ik houd,
Ik laat…


roger op 28.08.06 @ 10:15 CST [link]


Maandag, 21 augustus

Jongetje.


Ik ben meer man als hij.
Hij is meer jongetje als ik.
Toch, soms is hij meer man.
Maar ik niet meer jongetje.
Hij is sneller.
Sterker.
Nu of toen?
De waarheid is dat ik slechts vragen heb.
Slechts een bevestiging vind in mijn evenbeeld.
Hij heeft wat ik niet heb.
Ik heb wat hij ‘nog’ niet heeft.
Als hij heeft zal hij beter zijn.
Ik leer hem man zijn.
Hij leert mij jongetje zijn...

roger op 21.08.06 @ 09:55 CST [link]


Maandag, 14 augustus

Tijd verdoen.


Even een beetje zitten, hangen.
Tijd verdoen.
Alles waar je voor gevochten hebt.
Even niet.
Je dromen, je doelen.
Je rennen, je werken.
Even niet.
Alleen tijd verdoen.
De tijd geen meester over je zijn.
De tijd laten voor wat het is.
De oude tijd vervaagt tot jouw nieuwe.
Je begroet het als je vriend.
De oude tijd stoppen.
Beginnen bij het einde.
Leven bij de gratie van leven en dood.
Want dat is tijd.
Niet het einde.
Slechts een overgang van je bewustzijn.
Maar even laten.
Tijd verdoen, ogenschijnlijk.
Steeds weer een nieuwe aangekondigd of onverwacht.
Je kunt het niet verdoen want je denken,
Brengt het nieuwe,
Laat het oude los,
Tijd voor mij, voor haar, voor ons.
We hebben al teveel tijd verdaan.
Ook weer niet.
Het bracht ons inzicht.
Geven we eraan toe?
Ja,
Nee,
Trots,
We zien wel.
Even tijd verdoen

roger op 14.08.06 @ 09:19 CST [link]


Maandag, 07 augustus

Onsterfelijk.


Er is veel over geschreven, gezegd.
Leven na de dood.
Vaak verbannen tot het land der fabelen of spiritualiteit.
Toch de wetenschap gaat zich hiervoor steeds meer interesseren.
Jung, Zwitsers psycholoog en psychiater met zijn parapsychologie,
Albert Einstein met zijn theorie over een parallelle wereld.
Een wereld niet zichtbaar met het menselijk oog bestaande uit bepaalde golven.
Uitgaande van de theorie van de quantumfysica.
De quantumfysica de wetenschap over deeltjes waar de atomen en protonen uit bestaan.
Als een mens sterft gaat hij over in de parallelle wereld.
Slechts zichtbaar voor mensen met een sterk denken.
Mediums zouden hen met hun denken kunnen oproepen.
Spreken met de doden.
Ze om raad vragen.
Het zou op te roepen zijn met je onderbewustzijn volgens Einstein.
En is het zo dat de mensen uit de parallelle wereld je helpen als je dreigt te sterven?
Gaven ze mij de oplossing om te blijven leven?
De artsen hadden het over een wonder.
Begeef je je enige ogenblikken in die parallelle wereld tijdens een bijna dood ervaring?
Ga ik nu te ver met mijn hersenspinsel?
Mij komen steeds meer vragen maar tevens de bevestiging over de kracht van het menselijk denken.
Ik ben slechts reiziger.
Reiziger door het denken.
Mijn reisdoel ongewis steeds gewisser.
De dood niet meer als voldongen feit van het einde.
Slechts een overgang van deze wereld in de parallelle wereld.
Zijn we dus onsterfelijk?

roger op 07.08.06 @ 12:10 CST [link]


Maandag, 31 juli

Net zo goed.


We konden net zo goed vrienden zijn.
En misschien een beetje meer.
Het verleden drukt.
Gedane zaken.
Uit gratie van de liefde.
Verworden tot boosheid, onbegrip.
Misschien wel tot haat.
In de vergetelheid.
Toch niet de vele momenten.
Het gemak waarmee,
waarmee de grenzen van het toelaatbare overschreden werden.
En wat is toelaatbaar?
Wat niet?
Wij stelden zelf die grenzen.
Het grenzeloze steeds meer begrensd.
Door waarden van anderen.
Niet de jouwe of de mijne.
Even de wereld niet groter als onze gedachten.
Toch immens want zonder grenzen.
Lieten ons meevoeren op de golven van het moment.
Plots de grens omdat je niet meer kunt, wilt.
Pijn, verdriet.
Plots de grens omdat ik niet meer kan, wil.
Pijn, verdriet.
Ons beider trots.
Het geluk ligt om de hoek.
Toch we konden net zo goed…

roger op 31.07.06 @ 09:16 CST [link]


Maandag, 24 juli

Steeds weer.


Ik mis jou.
Mis jij mij?

Steeds weer, verscheen ze.
Daar waar ik er geen vat op heb.
Verre dimensies.
Of dichtbij.
Een dimensie is niet te vatten
in tekst of beeld.
Slechts een gedachte.
Vervoerd in het onmogelijke van het zijn.
Onbegrijpelijke taal?
Ja.
Wel de mijne.
Evenals mijn droom.
Ik koester het.
Evenals de vrijheid van taal.
Het verlangen,
misschien voor even omdat,
omdat het mij bevestigd.
Bevestigd in de juiste keuze,
de verkeerde keuze.
Leven, leven versus liefde, liefde,
Onbegrijpelijk,
Zij.
Steeds weer

roger op 24.07.06 @ 14:16 CST [link]


Dinsdag, 18 juli

25 keer.


Vlinders in je buik vertelde de vreemdeling.
Kolder in je kop.
Je verlaat huis en haard voor dat nieuwe,
spannende, ongewisse.
Toch eigenlijk gewis.
Want niets veranderd.
Ik, ja.
De vlinders zijn nu dood.
Ik wilde dat ik 25 keer de Maas over gezwommen was.
Maar is er een weg terug?
Na 25 keer ben je nog steeds aan de overkant.
Alleen nu moe.
Maar je wilt terug.
De afstand is nu te groot.
De tijd is mijn vijand.
Grijs.
Maar ook mijn vriend.
Doel.
Er is geen plaats voor dualisme.
Slechts het zijn in het hier en nu.
Ik wil alleen lief hebben.
Ik wil alleen troost om het verlies.
Spijt?
Ja.
Nee.
Een land verloren maar een wereld gewonnen.
25 keer...

roger op 18.07.06 @ 11:34 CST [link]


Maandag, 10 juli

Dank je wel.


Heftig en mooi.
Ruw, lief.
Hard, teder.
Schaamteloos, met respect.
Enorme diepten, enorme hoogten.
Pijnlijke werkelijkheid, dronken van geluk.
Je geur, je huid,
heerlijk,
zacht.
Loslaten, steeds weer loslaten.
Toch willen vasthouden.
Dat moment, de momenten.
Niet nodig om te zeggen.
Voor jou,
voor mij,
dank je wel…

roger op 10.07.06 @ 09:12 CST [link]


Maandag, 03 juli

Trap.


Na 13 jaar terug in het Radboud.
Een vriend voor zijn verdediging van zijn proefschrift.
Voor de ingang van de collegezaal,
Een immens brede trap van ik denk wel zo’n 15 tot 20 meter breed.
Veel, heel veel mensen.
Wil je naar de leuning of zal ik je hand vast houden?
Ik schudde mijn hoofd en dacht;
13 jaar terug op een brancard meer dood dan levend het Radboud binnen,
nu kaarsrecht alleen en in het midden van de trap in datzelfde Radboud.
En juist in het midden.
Mijn vriend haalde zijn doctoraal in het Radboud.
Ik haalde mijn leven weer in het Radboud.
Felicitaties voor zijn doctorsbul.
Felicitaties voor mijn boek.
Geen felicitaties voor mijn trapgang.
Wel hetzelfde gevoel van succes.
Voor ons beide een immense intellectuele inspanning.
Voor mij ook nog een immense fysieke inspanning.
Voor ons beide verwerking van een verlies.
Riet.
Mezelf…

roger op 03.07.06 @ 09:05 CST [link]


Maandag, 26 juni

Spelende kinderen.


De zon, water, zand.
Spelende kinderen.
Zij hebben altijd lol.
Wel eens ruzie.
Maar heel even,
snel vergeten, dan weer lol.
Nog geen gebroken harten.
Of vergane liefdes.
Een kort verleden.
Een verre toekomst.
Slechts spelen met het huidige.
Hun toekomst gedachten?
Volgende week vakantie.
Maar nu eerst zwemmen!


roger op 26.06.06 @ 09:21 CST [link]


Maandag, 19 juni

U.


Huis te koop.
Een mooi huis vol herinneringen.
Toch te koop.
Het voelt, voelde niet als haar thuis.
Waarom?
Er was geen liefde.
Slechts geveinsde liefde.
Liefde maakt de grootste krot tot thuis.
Het is nooit geleerd.
Een moeder aangesproken met “U”.
Een afstand door een lettertje.
Steeds weer willen weten; is dit liefde?
Liefde van een moeder?
Ze wist het niet.
Steeds verlaten als ze dacht dit is ware liefde.
Nu verlaat zij ieder keer weer.
Wraak uit angst zelf weer verlaten te worden.
Anderen pijn, niet zij.
Slechts eenzaam en niet instaat liefde te ontvangen of te geven.
Een alles overheersende verlatingsangst.
Het speelt haar parten.
Wat blijft is de hunkering naar moederliefde, de ware liefde.
Zoekende in geschriften, woorden van wijze mannen of vrouwen.
Ze dringt niet door tot de kern want ze heeft nooit geleerd, echt gevoeld.
Liefde,
was het er, durfde ze niet.
Ze wilde aan iets voorwaarden stellen wat onvoorwaardelijk is.
Ondanks al haar pogingen het blijft voor haar slechts een letter,
U……


roger op 19.06.06 @ 08:58 CST [link]


Maandag, 12 juni

Cocon.


Ze dansten, groot en klein.
Om een cocon.
Een rups verwordt vlinder.
Een mooie sierlijke vlinder ontdoet zich van haar lelijke cocon.
Lelijk maar toch jaren een veilige thuishaven.
Verborgen achter een lelijk masker en toch zo mooi.
Niemand kon het zien.
Maar weten deden ze wel.
Eenmaal ontdaan van de lelijke huid verschijnt daar,
de vlinder in al haar schoonheid.
Toch is het slechts uiterlijk.
Het innerlijke van de rups is nog.
Slechts een transformatie van de huid.
Ik zag haar transformeren van geliefde naar moeder,
Van moeder naar geliefde.
Bemind als moeder.
Begeert en bemind als geliefde.
Als insect een transformatie van rups naar vlinder van vlinder naar rups.
Steeds weer een dualiteit,
Niet durven kiezen.
Voor de kleine grote man een enthousiast publiek.
Voor de grote kleine man geen publiek maar eenzaamheid.
Het doek is nu gevallen.
Beide gelukkig want ze deden iets wat ze nooit eerder hebben gedaan.

roger op 12.06.06 @ 09:21 CST [link]


Maandag, 05 juni

Oud bureau.


Hij stond daar reeds jaren.
In de schuur vol stof en spinnenwebben.
Mijn oude bureau.
Mijn eerste bureau voor mijn werk.
Gekregen want geld had ik toen nog niet.
Van achter hem, verkopen.
Mijn eerste verdiensten.
Honderden telefoontjes.
Ook nog in Duits.
Successen, miskleunen.
Nu staat hij daar afgedankt met een roemrucht verleden.
Eigenlijk ondankbaar.
Want hij stond aan de basis.
Van wat nu is.
Ik ga hem opmaken,
Schuren en schilderen.
Toch even mijmeren.
Schuhhaus Meijer München,
Ja 5000 stück würden ausreichen.
Oef, de huur van deze maand…


roger op 05.06.06 @ 12:54 CST [link]


Maandag, 29 mei

Blind.


Liefde maakt blind.
Zo een gezegde.
Voor de poorten van het paradijs.
Maar die ene sleutel ontbreekt.
Waarom?
Omdat ik niet kan loslaten.
Steeds zoekende naar de sleutel.
Misschien heb ik hem reeds gevonden.
Had ik hem in handen.
Wat ontbrak was het geloof,
Het geloof in de uitkomst.
Maar is die niet altijd ongewis?
Natuurlijk krijg ik de bevestiging voor de juist gemaakte keuze.
Evenals dat ik de bevestiging krijg dat ik de verkeerde gemaakt heb.
Liefde laat zich niet leiden.
Laat zich hoogstens ervaren.
Liefde is het einde van al mijn wachten.
Is het begin voor een leven in het paradijs.
Daar voor de poorten.
Maar och liefde maakt blind en dus zal ik de sleutel niet kunnen vinden…

roger op 29.05.06 @ 09:24 CST [link]


Maandag, 22 mei

Thuis, thuizen, reizen.


Steeds kwam de reiziger terug bij zijn thuis.
Maar waar is zijn thuis?
Daar waar zijn hart ligt?
Bij hen gelijk aan zijn bloed of bij hen gelijk aan zijn denken?
Maar zijn denken gaat verder dan zijn bloed.
Zijn bloed gaat verder als zijn denken.
Het daagt hem voortdurend uit,
Balanceren tussen twee thuizen.
Bestaat er zoiets al twee thuizen?
Nee niet in de grammatica en zeker niet in het leven.
Een thuis is altijd enkelvoud.
Wel een 2e thuis.
De reiziger is; bij het ene niet, wel thuis.
Bij het andere niet, wel thuis.
Betekend dan dat de reiziger dus geen thuis heeft?
Of moet hij kiezen uit wat zijn thuis is?
Waarom eigenlijk?
Heeft hij nog een derde keuze?
Ja, doen waar hij goed in is,
Reizen door de gedachten…

roger op 22.05.06 @ 11:36 CST [link]


Maandag, 15 mei

Andere man.


Daar staat een andere man.
Een reiziger.
Vreemde oorden.
Soms.
Hij reist door zijn zijn.
Hij was of is?
Twijfel.
Bekende oorden?
Soms.
Verrast het hem?
Verrast hij zichzelf?
Soms.
Toch staat er een andere man.
Iedere keer na een reis.
Steeds de weg kwijt.
Maar hij vindt hem iedere keer weer.
Daar staat een andere man.
Toch steeds meer zich zelf.
Reiziger door het landschap van het denken...
roger op 15.05.06 @ 09:50 CST [link]


Maandag, 08 mei

Onbesproken.


Het is een onbesproken onderwerp bij hersenletsel.
Seksualiteit.
Heb ik er moeite mee?
Ja, want iedereen die mij kent kan dit lezen.
Nee, het is iets menselijks en te mooi om niet over te spreken.

Een primaire levensbehoefte.
Door mijn hersenletsel kwam ik er achter hoe primair.

De liefde, seksualiteit, het orgasme zet de hersenen, hypofyse, aan
tot aanmaak van zeer belangrijke hormonen voor het goed functioneren
van je lichaam. Ik schrijf hier meer over in mijn boek.
Nu met hersenletsel heeft seksualiteit, en het orgasme in bijzonder,
voor mij een geheel andere lading gekregen.
Het is completer, dieper, heftiger.
Ik bereik hoogtes met mijn liefdespartner die ongekend zijn.
Ik mag een aanhoudend orgasme beleven zonder een feitelijke
ejaculatie.
Is het nu door mijn hersenletsel of is het de balans die ik heb
gevonden samen met mijn liefdespartner?

Of heb ik de balans gevonden in eigen lustgevoel en het lustgevoel
van mijn Liefdespartner?

Maar is het niet eigenlijk gewoon liefde?

roger op 08.05.06 @ 09:20 CST [link]


Maandag, 01 mei

Blues.


4 oude mannen daar op het podium,
Spelen de sterren van de hemel.
Muziek van vergane glorie, verloren liefdes, gebroken harten.
Nooit behaalde doelen, de pijn, de eenzaamheid.
Kortom het leven bezien van zijn mindere kanten.
Eens kon de reiziger op zijn reizen genieten van hun blues.
De liederen waren geen deel van hem, het was ‘slechts’ leuke muziek.
Nu na vele reizen zijn de liederen de reiziger.
Is de reiziger de liederen.
De mannen daar op het podium.
Hun muziek voor hen de lading reeds lang verloren, ‘slechts’ hun brood.
Voor de reiziger zijn dagelijks brood.
De reiziger dacht over zijn leven.
Blues, ja.
Zag zijn kinderen spelen, zag wat hij bereikt had, telde zijn zegeningen.
Hij wist dat hij uiteindelijk zou winnen…


roger op 01.05.06 @ 18:35 CST [link]

Maandag, 24 april

Toneel.


Ze speelde toneel.
Heel mooi, met gevoel.
Met passie.
Vol overgave.
Toch slechts toneel.
Begreep ze wat ze speelde?
Wiens stuk is het eigenlijk?
Van de schrijver?
Van de regisseur?
Of is het haar spel en is ze schrijver,
regisseur en toneelspeler tegelijk?
Ben ik slechts toeschouwer?
Passief en laat ik me mee slepen in haar spel.
Maar kan zij een goede toneelspeler zijn zonder toeschouwer?
En zal de toeschouwer zich mee laten slepen door een slecht gespeeld stuk?
Haar toneel is er bij de gratie van een bewonderende toeschouwer.
En de toeschouwer is er bij de gratie van een goede toneelspeler…


roger op 24.04.06 @ 09:40 CST [link]


Dinsdag, 18 april

Lopen.


Ik ga lopen dacht de reiziger.
Want is er iemand die je vast houdt als je bijna valt?
Troost iemand je als je verdrietig bent?
Is er iemand die je zo begeert zoals ik?
Die je laat voelen dat je vrouw bent en niet “slechts” moeder?
Ik ga lopen dacht de reiziger,
Want is er iemand die je ongelooflijk mooi vind ondanks,
ondanks je te grote, te kleine borsten,
Ondanks je zuur, zoet smaakt,
ondanks je te lange, te korte benen
Ondanks je koelheid, je warmte.
Ik ga lopen dacht de reiziger.
Want er iemand die je het gevoel geeft dat je er toe doet?
Iemand die je zegt: “je bent mijn muze”?
Maar zou er iemand zijn die zo’n knopje heeft,
Je weet wel zo eentje waar je hem aan of uit kunt zetten?
Het accepteert dat je dat hem speelt.
Ik ga lopen dacht de reiziger.
Tot de grens,
De grens van het toelaatbare,
de jouwe, de mijne.
Ik zou voor je 1000 kilometer lopen.
Alleen om bij je te kunnen zijn.
Maar is er iemand die dat allemaal voor je zou doen?

roger op 18.04.06 @ 09:34 CST [link]


Maandag, 10 april

Nou?


Als ik je naam zou schreeuwen.
Zou je me dan negeren?
Als ik je naam zou fluisteren.
Zou je me dan horen?
Als ik je zou aanraken.
Zou je me dan voelen?
Als ik zei: ‘ik houd van jou’
Zou je me dan horen, voelen?
Als ik me in je verlies.
Zou je me dan vinden?
Als mijn verlangen naar je pijn doet.
Zou je me dan troosten?
Als ik je tot mijn koningin maak of tot mijn hoer.
Zou je beide voor me willen zijn?
Als ik zou zeggen dat het er allemaal niet toe doet.
Zou je het dan ook zo vinden?
Als ik zou zeggen dat het slechts om ons beide draait.
Wat zou jij dan zeggen?
Nou?


roger op 10.04.06 @ 18:08 CST [link]


Maandag, 03 april

Minuten.


Ze lag naast reiziger.
Zijn handen gleden langzaam over de contouren van haar lichaam.
Een ontdekkingsreis door het landschap van haar vrouw zijn.
Ze keek naar zijn ogen.
Voelde zijn handen.
Zag zijn man zijn in zijn ogen.
Hij keek met zijn handen.
Voelde met zijn ogen.
Vervulden zijn geest met haar schoonheid.
Haar volmaaktheid,
haar heerlijkheid.
Een ontdekkingsreis met,
geen begin,
geen einde.
Slechts het moment gecomprimeerd tot een eeuwigheid van minuten...

roger op 03.04.06 @ 08:45 CST [link]


Maandag, 27 maart

Andere wereld.


Ze was jong.
Vertrokken naar een andere wereld.
Onschuldig, pril in al haar geloof.
Op zoek naar…..
Ja naar wat?
Naar antwoorden voor haar leven?
De reden voor haar zijn?
De andere wereld nam haar op.
Wilde haar maken.
Maken naar het beeld van deze wereld.
Uiteindelijk begreep ze dat deze wereld niet de hare was.
Slechts een wereld van dogma’s.
Onvrij.
Terug naar daar waar ze dacht dat ze hoorde.
Maar ook deze wereld wilde haar maken.
Haar wereld is zo anders.
Nu wist ze niet meer waar naar toe.
Ze probeerde de wereld te maken naar haar evenbeeld.
Verloor zichzelf in de leugen van het leven.
Ze wist dat uiteindelijk haar wereld bestond uit reizen.
Steeds op zoek naar antwoorden kwam ze toch steeds weer bij haar zelf.
Ze draagt het antwoord in haar zelf.
Onvolkomen in haar volkomenheid.
Niet meer op zoek naar de reden.
Diep van binnen wist ze dat ze slechts kan zijn.
Zou ze de reiziger vinden in haar zijn?
Hij keek naar haar.
Zij keek naar hem.
Kom in mijn wereld fluisterde de reiziger.
Maak jouw wereld de mijne.
Maak mijn wereld de jouwe.
En het was goed…

roger op 27.03.06 @ 17:17 CST [link]


Maandag, 20 maart

De kracht van...



Hij kon nooit terugkeren op zijn voetsporen.
Slechts een richting;
Vooruit.
Nee hij moest niet achterom kijken.
Wat was of wat zou moeten.
Het zou hem bedrukken, weerhouden van besluiten.
Hij wist waar hij goed in was.
Reizen door het onbekende van de gedachte.
Door wetenschappers getracht te doorgronden.
Slechts begrepen door reizigers als Luria, Goethe, Thomas Mann.
En zij die veroordeeld zijn tot het slechte.
Adolf Hitler, Napoleon Bonaparte…
Slechts gidsen om ons te leren,
ons de weg te tonen.
Naar het nieuwe van onze gedachten.
Wat we niet voor mogelijk achtten dat het mogelijk was.
Een aardverschuiving voor het menselijk bestaan.
Voor het individu in het bijzonder.
Zodat wij begrijpen dat je het niet kunt comprimeren tot één ware gedachte of wetenschap.
Maar tot een caleidoscoop van emoties.
Niet één waarheid of de waarheid.
Slechts het geloof dat het mogelijk is.
Het bewijs ontlenen aan het geloof in eigen kracht.
De kracht van je geest.
De kracht van het zelfhelend vermogen.
De kracht van de liefde…

roger op 20.03.06 @ 09:18 CST [link]


Maandag, 13 maart

Gids.


De reiziger werd zich plots bewust dat hij zich liet leiden.
Leiden door de Sirocco.
Reeds jaren zijn gids.
Maar was dit zijn wil?
Volg me beval de gids.
Spreken, roepen, schreeuwen,
de woorden,
Ren weg, engel ren weg!
Bepaal je richting.
Alleen jij weet je doel.
Alleen jij,
Ren door de woestijn.
En daar, onaantastbaar, daar in al haar schoonheid.
Oase.
Oase voed hem met je schoonheid.
Laaf zijn dorst met je liefde,
Leid hem naar zijn doel,
Ben zijn gids….

roger op 13.03.06 @ 08:52 CST [link]


Maandag, 06 maart

Naam.


De reiziger hoorde haar naam fluisteren.
De wind droeg het langs diepe dalen, langs hoge bergen.
Hij reikte met zijn armen.
Doordrongen tot zijn geest.
Haar naam.
Niet ‘slechts’ haar naam.
Maar tot in de vezels van zijn bestaan.
Haar naam.
Lood zwaar, licht als ’n veertje.
Een engel sprak de woorden: “wie ben jij?”
Ben jij mij?
Ben ik jou?
Naam.
Draag haar naam naar jouw koninkrijk.
Rijk van reizen en verhalen.
De reiziger was moe van het reizen.
Hij wilde slechts de verhalen.
Echter hij wist, zonder reizen geen verhalen.
Zonder verhalen kon hij niet zijn die hij was.
De engel zei; heb geduld.
Het gaat zoals het gaan moet.
Koester je in de verhalen.
De verhalen ben jij,
dus reis…

roger op 06.03.06 @ 12:46 CST [link]


Maandag, 27 februari

Tijd.


Het is tijd dacht de reiziger.
Hij keek naar de sporen die hij achterliet in het zand.
De warme Sirocco (woestijnwind) verwiste zijn sporen.
Alsof hij nooit op die plaatsen is geweest.
De sporen in zijn ziel vervaagden echter niet.
Sterker nog, door de Sirocco verschenen ze aan de oppervlakte.
Gebrandmerkt door de tijd.
Sporen die hem maakten zoals hij is.
De reiziger werd zich steeds meer bewust van zijn doel.
De ontberingen tijdens zijn reis hadden een reden.
Te herkennen wie hij was.
Waarvoor hij er was.
De reiziger stond voor een keuze.
Welke richting zou hij kiezen?
Zou hij zich mee laten voeren door de Sirocco?
De droge alles verzengende hete woestijnwind?
Had hij eigenlijk een keus?
Zijn doel nog niet bereikt.
Dus nee.
De barre reis tegen de sirocco in hadden hem vermoeid.
En toch kwam hij steeds daar waar hij wilde zijn.
Echter er bleef één plaats.
Wat weerhield hem?
Ja wat……

roger op 27.02.06 @ 17:04 CST [link]


Maandag, 20 februari

Speel me.


Jij bent de melodie.
Ik ben de woorden.
Kom speel me.
Soms speel ik jouw.
Soms speel jij mij.
Het spel, het lied.
Kom speel me.
Je daagt me uit.
Je tergt me.
Ik jou, jij mij.
Kom speel me.
Steeds dat spel.
Houd ik vol?
Houd jij vol?
Kom speel me.
Je weet wel,
Jouw lied,
mijn lied,
Kom speel ons…

roger op 20.02.06 @ 09:33 CST [link]


Maandag, 13 februari

Kooi.


De reiziger ontmoette een oude man.
Hij zat te kijken naar zijn vogels.
Gevangen in een kooi.
Lonkend naar de vrijheid.
Daar buiten, groots en vrij.
Of zat de oude man in een kooi?
En keken de vogels naar hem.
Zijn de vogels, de oude man zich bewust van hun kooi?
Of zag slechts de reiziger hun kooi.
Is dit een grap of om te huilen?
De reiziger moest enorm huilen want de oude man was niet oud.
Net zo oud als hij, opgesloten in een kooi.
Onbegrijpend keek de oude man hem aan.
Zo mooi toch die vogels.
De reiziger moest lachen, de oude man, de vogels,
zagen hun kooi niet.
Hun vrijheid is het niet bewust zijn van hun onvrijheid.
Plots werd de reiziger zich bewust van zijn vrijheid, onvrijheid.
De oude man lonkte niet meer naar de vrijheid.
Want wat is vrijheid?
Hij was het vergeten.
Jaren opgesloten in zijn kooi.
De sleutel lag in de handen van de reiziger.
Want de vrijheid zat in zijn hoofd.
Maar zat ook hij niet gevangen in een kooi?
Ver weg van wat hij zou willen.
Gevangen in de middelmatigheid van zijn bestaan.
Hij dacht aan de oase.
Verworden tot zand.
Niet gevangen in een kooi.
Maar gevangen in de onmetelijkheid van het zand.
Onvruchtbaar, dor en eenzaam.
Oase vergeef hem…

roger op 13.02.06 @ 10:10 CST [link]


Maandag, 06 februari

Herinneringen leven.


De reiziger ontmoette een oude vriend.
Zijn vriend, heel zijn leven reiziger.
Het was slechts vluchten.
Naar een andere wereld.
Los van de onze.
Los van het huidige, hier en nu.
Zoekend naar een beter leven.
Naar erkenning.
Naar zijn niet geleefde jeugd.
Naar ‘de liefde’.
Steeds weer tot de ontdekking komend.
Dat hij bleef die hij was.
Slechts een ervaring rijker.
Zijn oude vriend had zijn koffers weer gepakt.
Vol met herinneringen.
Mooie, slechte.
Slechts herinneringen.
Voldeden nooit aan zijn maatstaven.
Zo blijft de reiziger slechts reiziger.
Zijn doel voor ogen.
Bij elke stap verder weg van zijn doel.
Niet bij machte zijn herinneringen te leven.

roger op 06.02.06 @ 10:58 CST [link]


Maandag, 30 januari

Herinneren.


De reiziger had veel geleerd van zijn laatste reis.
De woorden,
Ik houd van jou.
Waren slechts woorden.
Maar vooral ik houd van mezelf.
Natuurlijk moet je eerst van jezelf houden wil je van iemand
anders kunnen houden.
Ieder streeft naar zijn eigen geluk.
Maar wat is dan onvoorwaardelijke liefde?
Het antwoord vond hij in zijn verleden.
Hij heeft daarvoor een jaar lang gereisd in de krochten van zijn bestaan.
Ging door diepe dalen, ging naar enorme hoogtes.
De oase was slechts de toorts om hem te leiden.
Een reis die hij voor geen goud had willen missen.
Nu likt hij zijn wonden en is tevreden.
De barre tocht was nodig voor de bevestiging van zijn bestaan.
Bevestiging van zijn zijn.
En het is goed.
Het heeft een weg gebaand voor zijn nieuwe reis.
Of eigenlijk om zijn reis te hervatten waar hij van het pad is geraakt.
Een reisende even opgehouden, zijn doel vergeten.
Dank je Oase, je hielp de reiziger herinneren...


roger op 30.01.06 @ 09:18 CST [link]


Maandag, 23 januari

Oase.


Uitgeput van hoger en dorst kwam de reiziger in de oase aan.
De oase gaf hem fris water uit haar bronnen en vijgen van een oude boom.
Blij met haar gast vertelde ze hem verhalen.
Verhalen over prinsen en prinsessen uit andere werelden.
Werelden die hij niet kende.
Hij luisterde en zij leidde hem aan haar hand door haar wereld.
Zo totaal verschillend van de zijne.
De werelden kwamen steeds dichter bij elkaar,
om samen te smelten in een oerknal.
Gelukkig en tevreden vertrok de reiziger na enige tijd,
de oase achterlatend in haar eenzaamheid.
Steeds weer onderging de reiziger de barre tocht door de woestijn naar de oase.
Om haar frisse water, de zoete vijgen, te luisteren naar haar verhalen.
Het was een soort drie eenheid van totaal geluk.
Deze eenheid bracht de reiziger in betovering.
Maakte hem zo gelukkig zoals hij nog nooit is geweest.
Op een dag zei de oase: “blijf”.
"Blijf en koester je zijn, je lichaam en geest bij mij, in mij".
De reiziger wist dat dit het einde zou betekenen.
Het einde van de betovering.
De betovering gebroken door het zwaard van Damocles met zijn sleur en middelmatigheid.
Heb geduld met me en geniet van het moment, zei hij.
De reiziger vertrok.
Na maanden reizen door de woestijn kwam de reiziger terug bij de oase.
Geen water, geen vijgen.
Och de oude vijgenboom had ze verkocht aan een handelsreiziger in vijgen.
Hij bracht haar zo nu en dan ook water want haar bronnen waren opgedroogd.
Hij bleef ook als ze dat wilde.
Nee haar verhalen deden hem niets.
Concessies doen aan haar streven naar “quality time”?
Jij komt toch af aan toe.
Toch?


roger op 23.01.06 @ 10:44 CST [link]


Maandag, 16 januari

Kunstje.


Laat me je kunstje zien.
Je weet wel dat kunstje dat me laat lachen.
Lachen dat ik er zeeziek van word.
Je schildert een regenboog in mijn handen.
Samen reizen we over de kleuren naar het einde.
Daar waar we ons geluk zullen vinden.
Ik droom van je.
Wij hand in hand samen tussen de kleuren.
Oneindig veel.
Helder.
Maakt me zeeziek.
Slechts je kunstje...


roger op 16.01.06 @ 11:42 CST [link]


Dinsdag, 03 januari

Schaatsen.


Met Marlies en de kinderen naar de schaatsbaan in Nijmegen.
Mijn oude ijshockeyschaatsen uit mijn jeugd pasten nog.
Och het leer was ’n beetje versleten.
Maar de ijzers zijn nog prima!
Herinneringen aan mijn jeugd met “Wip”, “Soef” en Geert over
de Lei-graaf van Aijen naar Bergen.
Met ’n eigen gemaakte Hockeystick en Puck ijshockeyen op
de ondergelopen en bevroren weien na Maasoverstromingen.
Schaatsen op de “Voelekeskoel” tegenover Thei.
Schaatsen met hersenletsel?
Och.
Rondjes draaien, afremmen met de hockey schaatsen zodat het ijs opspat.
Achteruit schaatsen, versnellen door op de punten van de schaatsen te rennen!
Met Jetske en Yoshi zwierend over het ijs.
Nouja,
scharrelend en steunend op een vierpoot proberen op het ijs vooruit te komen.
Weemoedige blikken van Marlies en de kinderen.
Tof pa, je kunt het!
Och, schaatsen met hersenletsel...

roger op 03.01.06 @ 17:44 CST [link]


Zaterdag, 24 december

Kerstgevoel.


Vroeger, tegenwoordig.
Het kerstgevoel.
Wat is het?
De kerstboom?
Dennengeur?
Kaarslicht?
De vele gekleurde lichtjes?
Het kerstpakket?
Vroeg donker?
Hopen op sneeuw dat er nooit is?
Het knapperend vuur in de kachel?
De zoete tv films?
Het heerlijke overdadige maal?
De wijn en likeurtjes?
De blijde liefdevolle gezichten?
Het warme gevoel van liefde?
Het gezellig samenzijn?

Ja dat is het, vrolijk kerstfeest iedereen!


roger op 24.12.05 @ 11:24 CST [link]


Dinsdag, 20 december

Weerzien.


Het was een lange tijd geleden.
Over en weer,
Ongepastheden.
Dan het weerzien.
Steeds weer.
Dat gevoel.
Het past.
Dan de twijfel.
Rationeel wat beter is.
Wat eigenlijk zou moeten.
Dan het bewustzijn.
Het zou niet werken.
De verschillen.
Toch dat weerzien.
Maakt me gelukkig.
Heel even…

roger op 20.12.05 @ 09:40 CST [link]


Maandag, 12 december

Geluksgevoel.


Volle zaal.
6 muzikanten.
Muziek met woorden.
Soms mijn gedachten.
Vaak mijn gevoel.
Mijn leven weerspiegelt.
Mijn verlangens.
Mijn twijfels.
Over dat ene moment.
Het heerlijke.
Van de vele momenten.
En dan de spijt,
wat niet meer is.
Dan het geluksgevoel.
Wat is.


roger op 12.12.05 @ 09:51 CST [link]


Maandag, 05 december

Schilderij.


Ik kwam bij haar.
Ongemerkt.
Ze schilderde.
Haar schilderij.
Ze ging er in op.
Harde streken van een zinderend penseel.
Gelardeerd met wat kraaltjes en veren.
Ik wist niet.
Zij wel.
Nu wij samen.
Van ons samen.
Een heerlijk moment.
Het had kunnen zijn.
Het stierf een snelle dood.
Evenals onze liefde.
De herinnering blijft.
Net als het schilderij boven haar bed….

roger op 05.12.05 @ 13:29 CST [link]


Maandag, 21 november

Irish Pipes


Hij speelde.
Alleen op het podium.
Het spel met de pipes.
Voor een volle zaal.
Toch alleen.
De Ier.
Zou hij het begrijpen?
Of slechts het spel met de Pipes.
Het gaat door je ziel.
Een verhaal over je ziel.
Verloren.
In liefde.
Het spel met de Pipes.
Kijkend over de oceaan.
Fluitende wind.
Het spel met de Pipes.
Mijmerend over de hartstocht.
Zijn, haar hartstocht?
Het spel met de Pipes.
Zijn spel of haar spel.
Slechts verliezers.
Of toch?
Winners.
Het spel met de Pipes.
Het spel der geliefden…


roger op 21.11.05 @ 11:16 CST [link]


Maandag, 14 november

Schermvriend


Bijna een kwart eeuw.
Ons beider passie.
De sabel.
Ons temperament.
We staan ons naar het leven.
Ogenschijnlijk.
Winnen met een schreeuw.
Verliezen met een lach.
Altijd met eer.
Wat zegeviert,
onze vriendschap.
Zoveel meer geworden als schermen.
Want we zullen nooit en toch
altijd weer van elkaar winnen.
We gunnen elkaar het winnen.
Het succes.
Dank je voor deze vriendschap,
Joan.


roger op 14.11.05 @ 10:22 CST [link]


Maandag, 07 november

Reünie.


26 jaar al weer geleden.
Hier en daar een rimpeltje.
Een grijs haartje.
Weemoed, die goede oude tijd.
Verlang ik er naar terug?
Ja.
Nee.
De eerst tongzoen.
Voorzichtig, onwennig.
Ze was er.
Ze is mooier als in mijn herinnering.
Nog net zo lief.
Toch zou ik,
heel even,
terug in de tijd…


roger op 07.11.05 @ 10:08 CST [link]


Dinsdag, 01 november

Vrienden.


In een restaurant ergens in Brabant.
Donkerbruin geroezemoes, gezellig druk.
Wijn, bier.
Bier, wijn.
Gesprek over het verleden, het huidige, de toekomst.
De gerechten.
Overdadig met verfijnde smaken, heerlijk.
Gesprekken over gevoelens.
Het gaat ergens over,
Vrienden….


roger op 01.11.05 @ 09:26 CST [link]


Maandag, 24 oktober

Verliefd.


Ik hoop dat ik niet weer verliefd op je word.
Zoals je naar me kijkt.
Zoals je mijn hand vast houdt.
Hoe je steeds weer mij weet te verleiden.
Hoe je me aan het lachen brengt.
Ik hoop dat ik niet weer verliefd op je word.
Je warmte en gezelligheid.
Altijd weer opgewekt.
Je laat me de schoonheid zien,
de schoonheid van de liefde.
Ik hoop dat ik niet weer verliefd op je word.
Maar toch daar aan het strand,
de koude Oosten wind in je blonde haar,
meeuwen,
kinderen,
je lach.
Ik denk dat ik toch weer verliefd op je ben…

roger op 24.10.05 @ 13:24 CST [link]


Dinsdag, 11 oktober

Enthousiasme


Een begrafenis.
Mensen, veel mensen.
Voor de laatste eer.
Een speciaal mens.
Ze wist het zelf niet.
Als ze het nu kon zien zou het haar verbazen.
Waarom niet bij leven?
De erkenning.
Mensen royaal met kritiek.
Zuinig met lof en genegenheid.
De meeste hebben nooit geleerd.
Zij weten niet beter.
Ze kunnen er niet mee omgaan.
Jij had het.
Dat wat de meeste ontberen.
Nu ben je niet meer.
Wat blijft is de herinnering.
Jij en je enorm enthousiasme.
We missen je…

roger op 11.10.05 @ 19:40 CST [link]


Vrijdag, 07 oktober

Bijna doodervaring.


Ik draag het met mee.
Wanneer ik me eenzaam voel.
Voel ik het des te harder.
Bijna is net niet helemaal.
Toch sterft er iets in je.
Helemaal.
Er wordt echter ook iets in je geboren.
Iets wat je voordien niet voor mogelijk achtte.
Wat in je verborgen lag.
Dat stukje ik dat ik niet kende.
Heel kwetsbaar.
Het heeft nog niet kunnen leren.
Hoe meedogenloos mensen zijn.
Maar dan gaat het snel.
Men vergeet.
Jij niet.
Ik probeer me ertegen te wapenen.
Hier en daar wordt ik enorm pijn gedaan.
Langzaam wordt mijn tweede ik weer ik.
Ik wil het niet kwijt.
Het is zo mooi.
Het laat me dingen zien die ik vroeger niet zag.
Liefde,
pure liefde.
Maar dan komt het egoïsme in naam der liefde.
Mijn tweede ik kan het niet.
Kan het niet handelen.
Het is nog niet hard genoeg dat het ermee om kan gaan.
Als het het wel zou kunnen.
Verloor het zijn schoonheid.
Het pure.
Laat me mijn tweede ik…..



roger op 07.10.05 @ 19:44 CST [link]


Maandag, 26 september

Leegte.


Ik was bij mensen op bezoek.
Hele aardige mensen.
Hun huis.
Een droomhuis, groot en luxe.
Ik zat in de kamer.
Het voelde alsof ik op een station was.
Geen thuis.
Enkel een doorgang of opstapplaats naar
‘n volgend doel.
Het interieur als schreeuwende reclameborden
van hun ogenschijnlijk succes.
Met volle agenda,
volle portefeuille,
volle provisiekast.
Vervreemd van hun kinderen, van het leven, leeg.
Alles zo vol maar niet bij machte die leegte op te vullen.

roger op 26.09.05 @ 11:29 CST [link]


Maandag, 19 september

Foto


Foto, een moment uit het verleden.
Nooit van de toekomst.
In je hoofd een beeld van wat je zou willen.
Verstoken van banaliteiten,
van de werkelijkheid.
Slechts een visioen.
Geen foto.
Wel een gedachte als een foto.
Gevoed door het verleden….....

roger op 19.09.05 @ 09:11 CST [link]


Maandag, 12 september

Mooi.


Wat is ze mooi.
Op sommige plekken teveel vrouw.
Op sommige plekken teveel ego.
Maar wel heel mooi.
Ik zou willen,
willen dat het eeuwig zou duren.
Wel lang.
Maar schoonheid is niet gebonden aan tijd.
Slechts gebonden aan gevoel.
Aan het verlangen.
Naar de volgende keer.
Zij zal minzaam lachen.
Want mannen…..

roger op 12.09.05 @ 14:16 CST [link]


Donderdag, 08 september

Vrede sluiten


Jetske(8) waar zit je?
Yoshi(7) ik zit op de WC!
Wil jij aan pappa zeggen dat
ik vrede wil sluiten?
Mmm als jij mijn billen doet afpoetsen....

roger op 08.09.05 @ 16:47 CST [link]


Dinsdag, 30 augustus

kermis


Een kleine knaap.
Op zijn tenen voor de kassa.
Hij koopt een muntje.
De zoemer.
Hij rent, ja een autootje vrij.
Hij kan net bij het pedaal.
Het grote stuur.
Die glittering in zijn ogen.
George Baker.
Pretty little dreamer.
Het gaat hard.
Hij lacht.
Dan de zoemer.

O, pap krijg ik nog een muntje?

roger op 30.08.05 @ 10:58 CST [link]


Donderdag, 25 augustus

Oude vrouw


Och zei de oude vrouw.
Ze wilde niet.
Leven is een kunst.
Slechts weinige verstaan de kunst van echt leven.
Nu is ze dood.
Een zelf gekozen dood.
Ook ik heb het geprobeerd.
17 jaar lang hoog in een ivoren toren.
Veilig voor de harde wereld om me heen.
Niemand kon me aan.
Kon me kwetsen.
Ben naar beneden gekomen.
Heb me overgegeven aan aardse dingen.
Maar ik heb niet geleerd.
Geleerd echt lief te hebben.
Slechts een façade want stel dat ze me kwetsen.
Ben terug gegaan in die toren.
Wachtend op de ware liefde.
Kwetsen kunnen ze me niet hier hoog in de toren.
Eenzaam?
Och, sterven doe je altijd alleen…


roger op 25.08.05 @ 09:08 CST [link]


Maandag, 15 augustus

De dood van de Irish lady


Ze danste, danste.
Ik keek naar haar in de Irish pub.
Ze viel.
Neer in haar oneindigheid van haar verlangen.
Ik wilde haar tot leven wekken.
Maar ze wil niet.
Haar tijd is verstreken.
Maar toch,
ik heb moeite met de dood.
Het is zo definitief.
Er is geen sprankje meer.
Iets om voor te strijden.
Ik krijg het er niet uit.
Zij.
Voor mij blijft het moment.
Ik geef me over,
over aan de herinnering.
Ze ziet het niet.
Dat stukje,
stukje LEVEN…..

roger op 15.08.05 @ 07:44 CST [link]


Maandag, 08 augustus

stil


Ze vertelde.
Haar woorden.
Vol passie,
liefde,
hoop,
verlangen.
Zonder twijfel,
en toch,
spijt.
Dat stukje wat niet is.
Wat zou moeten.
en dan,
stil….

roger op 08.08.05 @ 12:57 CST [link]


Maandag, 01 augustus

Briefje.


Het lag op mijn bureau.
Naast mijn toetsenbord.
’n briefje.
In meerdere kleurtjes.
Rood, groen, blauw, zwart,
Pap, pap, pap, pap,

I LOVE YOU…..

roger op 01.08.05 @ 07:11 CST [link]


Maandag, 25 juli

Waarheid.


Heel mijn leven ben ik op zoek.
Op zoek naar de waarheid.
In de literatuur.
In jou.
In mezelf.
Maar wat is waarheid?
Is jouw waarheid mijn leugen?
Of omgekeerd?
Soms doet de waarheid zo’n pijn,
dat het wel een leugen moet zijn.
De literatuur verbergt zich achter de fictie van de waarheid.
Het ontstaat uit een mengeling van gedachten van knappe koppen.
Zij denken de waarheid gevonden te hebben.
Zo wordt fictie waarheid.
De waarheid verbonden aan een naam met gewicht.
Mijn waarheid is dat ik je geen pijn wil doen.
Mijn enige waarheid is ook de liefde voor jou….


roger op 25.07.05 @ 14:44 CST [link]


Dinsdag, 19 juli

Cello Octet


Zondag met ’n vriend.
Hij begeleid me bij lezingen op zijn contra bas.
8 cellisten in een oud klooster, Maria Roepaan in Ottersum.
1 dirigent.
Avontuurlijk Spaanse muziek.
Ik luisterde, keek naar de cellisten, naar mijn vriend.
Hij luistert met andere oren.
Echter wij beide “voelen” de muziek.
Een compositie.
Ik vond het niks.
Hij vond het geweldig.
Nu een dag later,
voel ik wat de componist wilde zeggen.
Leven.

Geweldig…..

roger op 19.07.05 @ 17:24 CST [link]


Vrijdag, 15 juli

boeken verkoop


Beste lezers,
even een berichtje tussendoor.
Mijn boek FANFARE is ook te koop
bij wat boekenzaken in Venray.
Nl.:
Martin CUypers, Passage 17
5801 BR in Venray.

van den Munckhof BV
in Venray
roger op 15.07.05 @ 20:16 CST [link]


Maandag, 11 juli

What the bleep do we know.


Gisteren heb ik de film “What the bleep what do we know”
gezien. Het heeft diepe indruk op mij gemaakt! Niet op het
gebied dat ik iets "nieuws" heb geleerd maar veel meer dat
ik een "echte" bevestiging van mijn theorieën heb gekregen.
Het denken van "vooraanstaande" geleerden in de VS is niet
zoveel anders als mijn denken!
Hun hele bewustzijn theorie gebaseerd op de quantumfysica
theorie enz..Zij zoeken naar een wetenschappelijke
bevestiging van deze theorie. Gaan op zoek naar een God.
Een religie. Maar stuiten steeds weer op het denken zelf!
De kracht die een ieder in zich heeft
maar zich daar helemaal niet van bewust is.
Zij geven de "kracht" aan van het menselijk denken.
Ik doe niet anders!
Dat is juist het verbazingwekkende.
Ik bedoel volgens de medische "wetenschap" is nu juist
mijn denken stuk!!!
Ook heb ik bij lange na niet een universitaire opleiding.
Waar haal ik het dan vandaan?

Ik denk uit de kracht van mijn denken........

roger op 11.07.05 @ 10:00 CST [link]


Maandag, 04 juli

terras


We zaten samen op een terras in Valkenburg.
Ik had zojuist een interview op de radio van L1
(Limburgse omroep) gedaan.
We dronken een koel glas witbier en keken naar de
voorbijgangers en de mensen op de andere terrasjes.
Wat ons sterk opviel;
er werd niet gesproken men staarde recht voor zich uit.
Er was geen enkele interactie tussen de mensen.
’n jengelend kind, geluiden van de stad maar er werd
bijna niets gezegd en al zeker niet gelachen.
We keken elkaar aan:
we proosten,
op ons,
op het mooie leven!
En we lachten…..

roger op 04.07.05 @ 14:31 CST [link]


Woensdag, 29 juni

Bij jou.


Ze lachte.
Ik lachte.
Tranen liepen over haar wangen.
Ze is mooi als ze lacht.
Lachen brengt ons dichter bij elkaar.
Tranen brengen ons dichter bij elkaar.
Ik zou zo graag,
bij jou,
lachen,
huilen….


roger op 29.06.05 @ 12:34 CST [link]


Maandag, 20 juni

Ver.


Hij is van ver gekomen.
Met een schip.
Een jaar of 4 oud.
Met zijn moeder en broertje.
Zijn vader stuk, stuk van de Birma spoorweg.
Hij wist niet wat goed of slecht was.
Hij wist niet, vader.
Vader wist niet, hem.
Hij doet zijn best.
Maar hij kan het niet dragen.
Hij geeft wat hij kan,
meer als hij weet.
Het is goed, ik houd van je,

vader.





roger op 20.06.05 @ 10:26 CST [link]


Maandag, 13 juni

balletdanseres


10 kleine meisjes.
Ze dansten.
De dans over Brazilië.
Die 10 kleine meisjes,
van een jaar of 8.
Ons Jetske,
God wat een grote meid!
Ze lachte en deed haar pasjes.
Zo perfect en zo gracieus.
Ze wil later balletdansers worden.
Of ze het zal worden?
Ik weet het bijna zeker…
De schoonheid heeft ze al!

roger op 13.06.05 @ 08:40 CST [link]


Maandag, 06 juni

Irish lady


Op een avond zat ik daar.
In zo’n Ierse pub.
Ze speelden oude Ierse muziek.
Teveel Guiness.
Ik zag haar dansen.
Voor mij?
Of voor diegene die verliefd zijn op de
“Irish lady” die ze nooit zouden kunnen bereiken.
Ze speelden “Drumbarton Drums”.
(A story of a young love in Scotland).
Ze dacht dat hij slechts hield van de “Irish lady”
met dat uiterlijk.
Maar dat deed er niet toe.
Wat er toe deed was het gevoel dat hij verliefd was.
Niet hoe ze er uit zag, maar hoe ze voelde.
en ze voelde zo goed dat hij er voor wilde sterven.


roger op 06.06.05 @ 09:02 CST [link]


Zondag, 29 mei

Illusie


10 mooie Afrikaanse vrouwen in kleurrijke kledij.
Gekleurde kralen in hun haar.
Brede halsbanden om hun hals.
Ze zongen, woorden, ik kon ze niet verstaan.
Afrikaans.
En toch,
Ik begreep ze,
De woorden, ze gingen over vrijheid, liefde.
Tranen liepen over mijn wangen.
Want wat is vrijheid?
Liefde?
Kan het samen?
Of is het een illusie?
De grootste illusie van het leven…


roger op 29.05.05 @ 10:34 CST [link]


Donderdag, 19 mei

Je


Je smeekt me,
Je vervloekt me,
Je slaat me,
Je streelt me,
Je verafschuwt me,
Je verlangt naar me,
Je geeft me,
Je bijt me,
Je vergeeft me,
Je drilt me,
Je hebt me lief,
Je haat me,

Ik houd van je ……

roger op 19.05.05 @ 18:32 CST [link]


Dinsdag, 03 mei

Breskens


Ga mee?
Breskens, vroeg in de morgen.
De zee, het strand.
De zon wierp lange schaduwen op het strand.
Het ruisen van de zee.
Kom we lopen naar de vuurtoren daar in de verte.
De wind en de meeuwen speelden Prelude van Bach.
Het geluid van de cello in mijn kop.
Yoshi,
Hij lachte.
We keken over de zee.
Ik vertelde een verhaal over piraten daar in de verte.
Hij luisterde…..



roger op 03.05.05 @ 11:12 CST [link]

Woensdag, 27 april

spelletje


Spelletjes zijn er om gespeeld te worden.
Zoals bij elk spel zijn er winners en verliezers.
Liefde verliefdheid, wat is het, is als een spel.
Verkeerde woordkeuze of überhaupt een verkeerde keuze.
Je verliest.
Maar verlies je daadwerkelijk?
Ja, je verliest in elke verliefdheid een stuk van jezelf.
Nee, je wint een onvergetelijke ervaring.
Het maakt je een stukje zoals je bent.
Maar toch,
Het doet pijn, het maakt je gelukkig, ongelukkig.
Maar steeds weer die pijn.
Ik wil niet meer verliefd worden.
Ik wil niet meer verlangen.
Verlangen naar dat ene moment,
Kort, te kort,

En toch voor eeuwig omdat je ze in je hart hebt gesloten.


roger op 27.04.05 @ 19:36 CST [link]


Dinsdag, 26 april

eendagsvlieg


Eendagsvlieg.

Zou een eendagsvlieg zich bewust zijn dat ze slechts
1 dag leeft?
Op die ene dag doet ze alles wat ze moet doen.
Eten, drinken, liefhebben en sterven.
Zou ze wachten op de prins op het witte paard?
Als ze zich bewust is van haar korte leven waarschijnlijk niet.
Zou ze het nemen zoals het is.
Genieten van het korte moment met al de dingen die dat moment
haar geeft.

Door de bijna dood ervaring heb ik slechts het nu en ben mij bewust van
het nu. Ik probeer te leven als een eendagsvlieg maar dit wordt steeds moeilijker
omdat dit niet geaccepteerd wordt door de maatschappij waarin ik leef.

Er is echter niemand die mij de zekerheid kan geven dat er een morgen is.......


roger op 26.04.05 @ 10:29 CST [link]


Woensdag, 06 april

Lente


Weet u, het is weer lente.
Die idiote vogelts die weer beginnen te kwetteren.
Moeder de vrouw krijgt het weer op haar heupen
en het HELE huis staat op z'n kop.
Ja, ja … de grote schoonmaak!
Gras begint weer te groeien, DUS moet ik weer gras maaien …
En omdat het zo gezellig is om koffie buiten te drinken …
weer dat gesjouw met tuinmeubels, kops, suiker en melk ENZ. ENZ. ENZ.
Die stomme thermoskan die altijd lekt op mijn schone shirt …
Wat zeg … een K O E K J E ????
Zeg, heb mijn buik al gezien !??!
Nu zie ik kinderen krijten op straat.
De hele weg wordt omgetoverd in een ware Rembrand.

Ze lachen en roepen.

Hoera het is weer lente!



roger op 06.04.05 @ 18:53 CST [link]


Maandag, 28 maart

sprookje


Ik ontmoette eens een mooie vrouw.
Ze gaf me een boek met sprookjes.
Het had mooie gekleurde prenten met prinsessen, prinsen en
feeën.
De prinses werd belaagd door draken en heksen.
Een prins op het witte paard kwam haar redden.
Maar of het hem gelukt is weet ik niet.
De laatste pagina in het boek ontbrak namelijk.
Het maakte me wanhopig, heel erg verdrietig.
Want zou de prins de prinses nu gered hebben?
De mooie vrouw is weg dus ook zij zal mij het antwoord
schuldig blijven.
Ik troostte me met de gedachte dat sprookjes altijd een
happy end hebben…….

roger op 28.03.05 @ 12:26 CST [link]


Maandag, 21 maart

ze is er niet


Ze is er niet.

Het voelde als of ik in een enorme lege koude ruimte was waar ik haar zocht.
Ik kan mijn stem horen weerklinken in die ruimte. Het weerkaatste
tegen de kale muren
Mijn wanhopig roepen gesmoord in mijn hopeloos bestaan.
De lucht voelde zwaar en drukte op mijn borst, ik snakte naar adem.
Als ze komt zal ik haar zeggen, zeggen dat ik haar gemist heb.
Nee, zeggen dat het me niets doet.
Zeggen dat het er niet toe doet,
die leegte,
die liefdeloosheid,
die kilheid,
de verwarring en onzekerheid waaraan ik mij bloot stel omwille van……
van het verlangen naar haar.

maar ze is er niet…..



roger op 21.03.05 @ 17:13 CST [link]


Dinsdag, 15 maart

stilte


Stilte.

Ik heb het niet zo op stilte. Spreken, spreken, ik ben een man van het
gesproken woord. Het spel met de taal.
Mijn taal, jouw taal.
Maar wel spreken.
Ik kan wat met taal.
Taal kan wat met mij.
De een kan niet zonder de ander.
Wat nou met stilte?
Ik kan het niet.
Het voelt koud.
Het voelt als een kind zonder moeder.
Het kind schreeuwt.
Dan gaat het huilen.
Wordt boos,
Onverschillig.
Het doet het kind onrecht aan……..de stilte.
Het begrijpt het niet.
Die stilte.
Het wil spreken, horen en gehoord worden.
Het wil koesteren en gekoesterd worden.

Maar stilte?



roger op 15.03.05 @ 11:04 CST [link]


Maandag, 07 maart

bloem, vlinder


Liggend in het hoge gras.

Een mooie gekleurde vlinder met de kleuren: lila, paars, blauw, geel en wat wit.
Zijn of haar lijf was bedekt met zwarte donzige haartjes.

Ze vloog van bloem tot bloem.

Het nectar.

Zoet en kleverig zoog ze op.

Het nectar bracht haar leven maar ook zij bracht, weliswaar ongemerkt, leven
bij de bloem door het stuifmeel mee te voeren.

Ik lag daar maar wat te liggen en keek naar de vlinder en dacht aan jou.
Jij bent als die mooie vlinder, ik ben als die mooie vlinder, jij bent als die bloem,
ik ben als die bloem,
We brengen ongemerkt stuifmeel naar elkaar over.
Proeven het zoete nectar.
Het is leven, leven,
zonder bloem geen vlinder,
Zonder vlinder geen bloem.
Het zijn twee aparte werelden.
De wereld van de vlinder,
De wereld van de bloem,
Echter de een kan niet zonder de ander
Toch blijft de vlinder vlinder en de bloem bloem.
Ze blijven aan elkaar gewaagd.
Ik heb de vlinder, de bloem nodig.
Nodig om bloem, vlinder te zijn……


roger op 07.03.05 @ 09:34 CST [link]


Vrijdag, 04 maart

lachen


Ik zou hier veel over kunnen schrijven. Technisch gezien geeft lachen geestelijk een “kik”.
Er komen namelijk bepaalde hormonen vrij zoals endorfine en adrenaline. Deze hormonen
verzachten pijn er zorgen voor lichamelijk welbevinden.

Weet u dat er nergens zo weinig gelachen wordt als in het ziekenhuis. Het is allemaal ellende en nog eens ellende. Humor is ver te zoeken. Mijn succesvolle revalidatie heb ik deels te danken aan de humor en aan gewoon lachen.

Het nadeel van humor is dat mensen niet meer zo serieus nemen en gaan denken van dat wel allemaal niet zo ernstig zal zijn.

Therapeuten hebben veel met me gelachen. Ze waren daarom vaak bereid net een beet meer voor me te doen. Ik had ze nodig, o zo nodig. Ze gaven me de kennis hoe ik bepaalde fysieke handelingen weer kon doen, kon aanleren, hoe ik weer kon lopen, mijn handen etc. gebruiken.
Met lachen kon ik vergeten, vergeten al mijn fysieke tekortkomingen. Het leerde me alles te
relativeren en dat elk mens, hoe perfect ook, wel iets heeft wat ze niet lukt. Goed het waren bij mij een paar dingets meer…………

Per toeval heb ik eens met een groep mensen met een dwarslaesie koffie gedronken. Ik heb daar “humor” gezien, het cynisme in hun ogen, hun problemen, de treurnis, de pijn. Maar ook
hun lachen hun mooie lachen. Is dit een grap of om te huilen? Is er iemand die hen benijd?
Wie zou er met hen zou willen ruilen?

Ze huilden, ze lachten.

Ze kunnen het dragen, ze kunnen het dragen met hun lach……………………….






roger op 04.03.05 @ 15:52 CST [link]


grenzen



Grenzen van wat kan, wat niet,
Grenzen topografisch,
Grenzen demografisch,
Grenzen van het onbetamelijke,
Grenzen van fatsoen,
Grenzen van moraal,
Grenzen van emoties,
Zijn er eigenlijk grenzen?
U en ik bepalen die grenzen
Dat heet beschaving.
Maar iedere beschaving kent zijn eigen grenzen.

roger op 04.03.05 @ 15:45 CST [link]


Vrijdag, 28 januari

Gylfe, koning van Swithiod ...


Gylfe, koning van Swithiod (het oude Zweden), stapte het huis binnen van de goden.
Daar werd hem verteld door drie wezens; Hög, Tred en Jämmnhög hoe de wereld ontstaan is.
In het noorden Nifelheim, de wereld van de koude en duisternis. Muspelheim waar Surte regeert met zijn vlammend zwaard.

Is het niet vreemd om ’s morgens wakker te worden met in kop een Vikinger?
In kop de Vikinger in zijn typische kleding bestaande uit rendierenhuiden. Zijn blond golvend haar, blauwe ogen en zijn stevige kaken met baard.

Hij keek vanaf de heuvels naar het noorden, IJsland, Groenland, Canada, onbewoonde koude gebieden. Onontgonnen.

Gylfe komt uit de mythologie over de Vikingers. Hoe de Vikingers de wereld verovert hebben. Hoe zij, lang voor Columbus, Amerika al ontdekt hadden. Hun strijd om land, rijkdom en vrouwen te bemachtigen.

Uiteindelijk hebben zij de strijd verloren.
Maar hebben zij daadwerkelijk verloren?
Wat is verliezen of winnen als ze in hun strijd geleerd hebben een weg te vinden in onontgonnen gebieden. Geleerd hebben om te gaan met de nieuwe mensen die ze tegen kwamen. Geleerd hebben van andere gewoontes en gebruiken.
Zoveel groter is hun wereld geworden op aarde maar ook in de wereld van de goden.
De wereld waar alles logisch volgens vaste patronen in elkaar zit.

Of is dit enkel ogenschijnlijk?

En is de wereld van de goden een ondoordringbare wirwar van geloof en ongeloof van liefde en haat?

Waar is de grens tussen liefde en haat?
Kan men spreken over een grens tussen twee diepgewortelde gevoelens?

Gylfe betwijfelt het.

Hij denkt dat er alleen liefde is want zou de liefde overgaan in haat zou er geen vruchtbare bodem meer zijn voor warmte, genegenheid, geborgenheid en nieuw leven.
Haat is er alleen omdat hij geen liefde kan ontvangen omdat hij de liefde niet kan vrij laten.
Vrijheid van de liefde is de absolute voorwaarde om het te laten voortbestaan.

Misschien is dat de grens.
roger op 28.01.05 @ 21:39 CST [link]


Woensdag, 01 december

Muziek


Het was de muziek.
De herkenning. Een primair gevoel.
Je kunt niet meer communiceren.
Nee spreekt niet meer in de taal zoals de meeste spreken.
Onbegrijpelijk voor een ieder maar niet iedereen speciaal.

Wat bedoel ik nu? Heb ik afasie?
Ja, nee, of toch?

Ik heb afasie omdat een of andere arts mij die stempel heeft op gedrukt. Maar ikzelf denk enkel dat mijn manier van communiceren alleen maar anders is geworden.

Weet u, ik heb boeken gelezen waar ik niets van begreep.
Had de schrijver nu afasie omdat ik het niet begreep?
Nee, zeker niet want de meeste mensen snapten wel wat hij bedoelde.
Ik spreek niet meer de taal van de meeste.
Daarom heb ik afasie.

Maar, maar mijn kind snapt mij wel!
Juist daarom heb ik geen afasie!

Ik laat mij mee voeren op de muziek van U2.
Sunday, bloody Sunday………………..
Gaat die muziek niet over de strijd in Ierland tussen de Katholieken en de Protestanten?
De strijd tussen wat de meeste mensen (niet jouw taal) spreken en begrijpen en die andere kleine groep die jouw taal wel spreken en begrijpen.
Het gaat toch over de dezelfde god?
Het gaat toch over communiceren, de dezelfde taal?
Ja, ja maar niet iedereen beleeft God op de dezelfde manier.
Ja, ja maar niet iedereen beleeft communicatie op de dezelfde manier.

Beleeft muziek zoals ik het beleef……………….

roger op 01.12.04 @ 20:59 CST [link]


Zaterdag, 13 november

Sport


U heeft hier al in Nieuwsnet (internetbrief voor mensen met afasie) uitgebreid over kunnen lezen.
Het idee vind ik super!

Waarom ik denk dat sport goed is voor mensen met een handicap en mensen in het algemeen? Sport is de enige bezigheid van de mens waarbij de hersenen echt “rust” hebben.

En slapen dan zult u zeggen. Als u slaapt zijn de hersenen super actief! Waarom? s’ Nachts verwerken hersenen wat er over de dag gebeurd is in de vorm van dromen. Ik weet niet of u het weet maar de beste ideeën en uitvinden worden s’ morgens gedaan bij het ontwaken. Dus die hersents slapen dan echt niet.

Maar met sport word ik juist enorm geconfronteerd met mijn handicaps. Het lukt me niet of zeer slecht. Het demotiveert me enorm, dus wat is nu het goede van sport zult u zeggen? Zeker, zeker dat is zo. Maar op het moment dat u met de sport bezig bent, en dan maakt het niet uit wat voor een sport u doet, dan denkt u alleen daaraan wat u aan het doen bent. De rest, de beslommeringen van de dag, de teleurstellingen, de zorgen etc., daar denkt u helemaal niet meer aan!

Uw hersenen hebben “rust”!

En als het allemaal niet lukt? Wat dan? De mens is een vreselijk creatief wezen! Sport geeft ruimte aan die creativiteit. U gaat onderbewust dingen verzinnen zodat iets wel lukt of beter bent dan de ander omdat u wilt winnen in een spel.

Ieder mens is anders zult u zeggen en zal het niet altijd werken. Ja klopt. En is dat dan de reden waarom u niet zou gaan sporten?

Het lukt altijd, gewoon doen!

Buiten het fysieke gedeelte, komt u in contact met “lotgenoten” zou kunnen zeggen en ziet u dat u niet de enige bent met een probleem en kunt u van anderen leren hoe zij het doen. En soms blijkt dat het helemaal niet zo slecht met u gaat!

Persoonlijk heb ik tijdens mijn revalidatie in het St.Maartenskliniek veel aan sport gedaan:
Boog schieten, voor concentratie, fijne motoriek en zien (vanuit een rolstoel).
Judo, voor motoriek, kracht en evenwicht.
Zwemmen, voor motoriek, ademhaling en kracht (probleem van het evenwicht valt weg dus kunt puur concentreren op overige lichaamsdelen).
Paardrijden, voor o.a. evenwichtsgevoel.

En de eerste dingen die ik vanuit de rolstoel deed? Jeu de boule, pijlts gooien en blokjes om kegelen!
roger op 13.11.04 @ 22:12 CST [link]


Weblog home
Archief

Greymatter Forums

mei 2008
SMTWTFS
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031